IV SO/Wr 8/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt IV SO/Wr 8/19 w przedmiocie odrzucenia wniosku Z. R. o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt IV SO/Wr 8/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek Z. R. (dalej: strona lub skarżący) o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie dotyczącej wydanej przez ten organ decyzji z dnia [...] września 2018 r., nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 5 kwietnia 2019 r. W dniu 5 czerwca 2019 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na wskazane orzeczenie podkreślając, że jest to niezbędne do łącznego rozpoznania niniejszej sprawy wraz ze sprawą prowadzoną pod sygnaturą akt IV SO/Wr 9/19. W tym bowiem postępowaniu wniosek skarżącego o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią nie został odrzucony, lecz oddalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z powyższych przepisów wynika, że aby można było orzec o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej strona powinna: – uchybić terminowi dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym; – złożyć wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie czynność tę dokonując; – uprawdopodobnić okoliczność wskazującą, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że powyższe warunki formalne związane ze złożeniem wniosku zostały przez stronę zachowane. Niewątpliwie bowiem skarżący uchybił terminowi na złożenie zażalenia. Jak wynika z akt sprawy, kwestionowane postanowienie zostało mu doręczone w dniu 5 kwietnia 2019 r., a więc siedmiodniowy termin na złożenie zażalenia upływał z dniem 12 kwietnia 2019 r. Żądanie skarżącego w tym zakresie zostało zaś wniesione dopiero w dniu 5 czerwca 2019 r. Zatem już po upływie ustawowego terminu. Skarżący spełnił również pozostałe wymagania wynikające z art. 87 p.p.s.a., gdyż dopełnił uchybionej czynności procesowej oraz wskazał okoliczności, które jego zdaniem uprawdopodabniały brak winy w przekroczeniu terminu na złożenie zażalenia. Choć należy podkreślić, że strona skarżąca niezbyt precyzyjnie wskazała kiedy dokładnie ustała przyczyna uchybienia terminu. Nawiązała jednak w tym zakresie do innego postanowienia tutejszego Sądu (z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt IV SO/Wr 9/19), którym w odmienny sposób został rozpoznany złożony przez nią wniosek o wymierzenie innemu organowi grzywny. Wobec tego, że wskazane orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 maja 2019 r., co wynika z akt sprawy o sygnaturze IV SO/Wr 9/19, należało przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony przed upływem siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Trzeba w tym miejscu także wskazać, że w sytuacji, gdy nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, czy termin ten został zachowany, wskazany brak nie może zostać potraktowany w sposób formalny, zaś obowiązkiem Sądu jest wówczas wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie uchybienia terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt II OZ 947/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądowe przywoływane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia). Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego wniosku w pierwszej kolejności należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowym jako kryterium istnienia winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Podkreśla się przy tym, że przywrócenie terminu pełni funkcję instytucji wyjątkowej, której zastosowanie jest wyłączone nawet w sytuacji najmniejszego niedbalstwa po stronie skarżącego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 11 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 418/10, 29 września 2011 r., sygn. akt II GZ 441/11). Analizując stopień przyczynienia się strony do powstania uchybienia, należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu działań i starań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 701/14 oraz z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1112/11). Zdaniem Sądu, powołana przez stronę potrzeba łącznego rozpoznania obu wniesionych zażaleń nie mogła stanowić przesłanki do uznania, że skarżący nie ponosi odpowiedzialności za powstałe uchybienie terminu. Rezygnacja z wniesienia środka odwoławczego stanowiła bowiem jego autonomiczną decyzję, na którą wpływu nie miały żadne obiektywne i niezależne od niego okoliczności faktyczne. Do taki przypadków nie można w szczególności zaliczyć sytuacji, w której potrzebę wniesienia zażalenia strona dostrzega dopiero po wydaniu orzeczenia w innej sprawie. Z opisanych względów wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia nie mógł zostać uwzględniony, albowiem skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.