3 CR 1020/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Bryl. Sędziowie: K. Kwapiszewski, P. Stępień (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Władysława K. przeciwko Zakładom Przemysłu Gumowego w D. o zapłatę 7.840 zł, po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Powiatowego w Dębicy z dnia 16 czerwca 1961 r.,uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu w Dębicy do rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneW pozwie z dnia 18 listopada 1959 r. powód wniósł o zasądzenie od pozwanych Zakładów kwoty 7.840 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.Sąd Powiatowy postanowieniem z dnia 28 listopada 1960 r. pozew odrzucił, a w uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że zajmowane przez powoda w pozwanych Zakładach stanowisko kierownika stołówki nie jest stanowiskiem kierowniczym w rozumieniu uchwały Nr 201 Rady Ministrów z dnia 24 kwietnia 1954 r., wobec czego sprawa podlega rozpoznaniu przez zakładową komisję rozjemczą i droga sądowa jest niedopuszczalna.Niezależnie od powyższej sprawy powód w dniu 10 września 1960 r. skierował wniosek o to samo roszczenie do Zakładowej Komisji Rozjemczej przy Zakładach Przemysłu Gumowego w D. Komisja ta uchwałą z dnia 26 kwietnia 1961 r. stwierdziła, że sprawa nie została rozstrzygnięta w postępowaniu przed komisją rozjemczą, i na wniosek powoda, zgłoszony w dniu 9 maja 1961 r., skierowała sprawę do Sądu Powiatowego w Dębicy.Sąd Powiatowy, powołując się na art. 207 § 1 k.p.c., zaskarżonym wyrokiem pozew odrzucił z założenia, że spór między tymi samymi stronami i o to samo roszczenie został prawomocnie osądzony postanowieniem Sądu z dnia 28 listopada 1960 r. w sprawie C 526/60. Wyrok ten, wobec jego niezaskarżenia, uprawomocnił się.Wyrok powyższy zaskarża rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości, który wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu w Dębicy celem merytorycznego rozpoznania. Rewizja nadzwyczajna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 207 § 1 k.p.c. oraz art. 10 pkt 2 dekretu z dnia 24 lutego 1954 r. o zakładowych komisjach rozjemczych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżony wyrok narusza powołane na wstępie przepisy. Pomijając błędną formę odrzucenia pozwu wyrokiem zamiast postanowieniem, stwierdzić przede wszystkim należy, że nie jest trafny pogląd Sądu Powiatowego, iż wydane w sprawie C 526/60 postanowienie o odrzuceniu pozwu stwarza powagę rzeczy osądzonej. Powagę rzeczy osądzonej ma tylko wyrok, którym Sąd orzekł co do istoty sprawy, tj. rozstrzygnął o żądaniach stron. Postanowienia odrzucające pozew lub umarzające postępowanie oraz wszelkie inne postanowienia wydane w toku procesu nie stwarzają powagi rzeczy osądzonej co do istoty sprawy. Postanowienie bowiem odrzucające pozew lub umarzające postępowanie nie wyłącza ponownego wniesienia pozwu w tej samej sprawie z jednoczesnym zachowaniem przesłanek, przy których pozew jest dopuszczalny.Taką przesłanką, która otworzyła powodowi drogę sądową w niniejszej sprawie, było podjęcie przez Zakładową Komisję Rozjemczą uchwały stwierdzającej, iż sprawa nie została rozstrzygnięta w postępowaniu przed tą Komisją, a to stosownie do art. 10 pkt 2 dekr. z dnia 24 lutego 1954 r. o zakładowych komisjach rozjemczych (Dz. U. Nr 10, poz. 35) oraz § 45 pkt 2 i § 48 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 kwietnia 1954 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 68). W tych warunkach, skoro powód w myśl wyżej powołanych przepisów zażądał w terminie 14 dni skierowania sprawy na drogę sądową i Zakładowa Komisja Rozjemcza przesłała sprawę Sądowi, droga sądowa była dopuszczalna i Sąd Powiatowy obowiązany był sprawę rozpoznać.Naruszenie przez Sąd Powiatowy powołanych na wstępie przepisów jako "istotnych" w rozumieniu art. 396 § 2 k.p.c. i pozbawienie w ten sposób powoda możności dochodzenia roszczeń ze stosunku pracy uzasadnia wniosek rewizyjny o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu celem jej rozpoznania.Z tych względów należało orzec jak w sentencji.