C 2076/49

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu w dniu 26 stycznia 1950 r. na sesji wyjazdowej w Łodzi, w sprawie z powództwa Antoniego B. i in. przeciwko Stronnictwu Pracy Zarząd Grodzki w Łodzi skargę kasacyjną Stronnictwa Pracy na wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 23 lipca 1949 r. odrzucił.Uzasadnienie faktyczneSąd Grodzki w Łodzi zasądził od Stronnictwa Pracy na rzecz powodów 42.206 zł.Dnia 23 lipca 1949 r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi, zatwierdzający wyrok Sądu Grodzkiego w Łodzi.Dnia 29 lipca 1949 r. pełnomocnik pozwanego stronnictwa zażądał doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Wyrok z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi pozwanego stronnictwa 1 września 1949 r. (dozorcy domu, w którym pełnomocnik mieszka).Dnia 31 października 1949 r. pełnomocnik pozwanego stronnictwa wniósł pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do założenia skargi kasacyjnej i dołączył do pisma skargę kasacyjną, ale bez dowodu wpłacenia kaucji kasacyjnej i bez opłat sądowych.Postanowieniem z dnia 28 listopada 1949 r. Sąd Okręgowy przywrócił Stronnictwu Pracy termin założenia skargi kasacyjnej.Tego samego dnia 28 listopada 1949 r. pełnomocnik Stronnictwa Pracy wpłacił do kasy Sądu Okręgowego kaucję kasacyjną i opłaty sądowe.Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na mocy art. 428 i 431 k.p.c. z zasad następujących.W przypadku niedokonania czynności procesowej w terminie strona może żądać przywrócenia terminu, lecz jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dopełnić czynności procesowej. W orzeczeniu w sprawie Zb. O. 108/36 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że jeżeli czynność procesowa polega na wniesieniu pisma procesowego odpowiedniej treści, to przez dopełnienie czynności nie można rozumieć tylko samego wniesienia pisma: strona powinna wnieść pismo z zachowaniem wszystkich tych przepisów, od których zachowania zależałaby skuteczność pisma, gdyby strona wniosła je w ustawowym terminie (p. uwagę 4 pod art. 186 k.p.c. w opracowaniu J.J. Litauera i W. Święcickiego, wyd. Czytelnika r. 1947). Skarga kasacyjna bez wpłacenia kaucji jest z mocy art. 428 § 2 k.p.c. niedopuszczalna. Przeto należy stwierdzić, że pełnomocnik Stronnictwa Pracy nie uczynił zadość wymaganiu § 3 art. 186 k.p.c., nie wniósł skargi kasacyjnej jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Sąd Okręgowy bezpodstawnie przywrócił termin, jeżeli nawet pominąć, że pełnomocnik Stronnictwa Pracy niczym nie uprawdopodobnił okoliczności, uzasadniających wniosek, nie uczynił także zadość wymaganiu § 2 art. 186 k.p.c. Z art. 186 § 3 k.p.c. wynika także, że gdy chodzi o dokonanie czynności procesowej w terminie prekluzyjnym, to w przypadku niedokonania jej bez winy strony, która miała dokonać tej czynności terminem ostatecznym, w którym strona może jeszcze jej dokonać, jest data wniesienia pisma o przywrócenie terminu, skoro strona powinna dopełnić czynności jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Ostatecznym więc terminem założenia skargi kasacyjnej był dzień 31 października 1949 r. Jak wynika z § 2 art. 428 k.p.c. wniesienie pisma kasacyjnego dnia 31 października nie może być uważane za skuteczne założenie skargi kasacyjnej, gdyż skarga musiała być odrzucona. Gdy powód wpłacił kaucję i opłaty dnia 28 listopada 1949 r., należy uważać, że założył skargę kasacyjną dopiero tego dnia, jednak i to założenie jest bezskuteczne, jako dokonane po upływie ostatecznego terminu. Skargę zatem należy odrzucić na mocy art. 431 k.p.c.