C 282/49

Uzasadnienie faktyczneNiesłuszny jest zarzut, jakoby w postępowaniu niespornym nie był dopuszczalny dowód z przesłuchania uczestników postępowania przy odpowiednim (art. 4 kpn) zastosowaniu przepisów k.p.c. (art. 323 i nast.). Dowód ten nie łączy się pojęciowo z dwustronnością postępowania. Do pomyślenia jest o tej samej treści i z tym samym skutkiem w postępowaniu, w którym bierze udział tylko jedna osoba lub więcej osób działających równocześnie i niepodzielonych na dwie strony. Jeżeli k.p.c. nakazuje słuchać obydwie strony, czyni to dla poszanowania zasady równouprawnienia stron. Mimo jednak tej zasady kodeks przewiduje również możliwość słuchania tylko jednej strony, gdy przemawiają za tym względy słuszności i celowości (art. 323 § 2, art. 325 k.p.c.). Stąd stosowaniu dowodu z przesłuchania uczestników w postępowaniu niespornym pojęciowo nic nie stoi na przeszkodzie i zachodzić mogłoby pytanie, czy w postępowaniu niespornym, w którym bierze udział więcej osób, należy przesłuchać wszystkich uczestników, czy też wystarczy słuchać tylko niektórych z nich. Skoro więc art. 4 kpn zezwala na odpowiednie stosowanie przepisów k.p.c. w przypadkach nie unormowanych w części ogólnej kpn lub w przepisach szczególnych, a ani część ogólna kpn nie wyłącza dowodu z przesłuchania uczestników postępowania, ani nie czyni tego miarodajny dla sprawy niniejszej dekret z dnia 29 sierpnia 1945 r., brak jest podstaw do uznania niedopuszczalności tego środka dowodowego w postępowaniu o stwierdzenie zgonu, a zwłaszcza wówczas, gdy w postępowaniu bierze udział tylko jeden uczestnik.