I CNP 122/07

Sygn. akt I CNP 122/07 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie skargi J. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 października 2005 r., sygn. akt VI ACa (…), wydanego w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej S.(...) w W. przeciwko J. K. o zapłatę i z powództwa wzajemnego J. K. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej S.(…) w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2008 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 października 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanego (powoda wzajemnego) J. K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 marca 2003 r. Skarga pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku wskazuje jako podstawę naruszenie prawa materialnego, a to: art. 229 § 1 w zw. z art. 226 § 1 i 2 prawa spółdzielczego (Dz. U. z dnia 26 maja 1995 r. Nr 54 z późn. zm.) i statutu Spółdzielni Mieszkaniowej „S.(...)”. Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego wyroku skarżący określił jej wysokość na kwotę 115.000 zł i wskazał, że składa się na nią wyegzekwowana od niego wraz z kosztami postępowania na rzecz Spółdzielni kwota 80.515,41 zł oraz nadpłata na rzecz Spółdzielni w kwocie 20.000 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 Zgodnie z art. 4245 § 1 skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obok wymagania przytoczenia podstaw skargi oraz ich uzasadnienia (pkt 2) ustanawia odrębne od niego wymaganie konstrukcyjne wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt 3). Taka konstrukcja skargi w zakresie wskazanych elementów uzasadniona jest tym, że nie każde naruszenie prawa podnoszone w ramach podstaw skargi powoduje niezgodność orzeczenia z prawem. Podnoszone w skardze w podstawach skargi zarzuty naruszenia prawa muszą stanowić przyczynę niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona skarga nie spełnia wymania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Jej brak w tym zakresie ma charakter nieusuwalny. Z tej przyczyny, jako niedopuszczalna, skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.