I CNP 22/22

Sygn. akt I CNP 22/22 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi powódki E. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt V ACa […], w sprawie z powództwa E. K. przeciwko P. K. o rozwód, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 kwietnia 2022 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania 2. zasądza od skarżącej E. K. na rzecz P. K. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. UZASADNIENIE Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 grudnia 2019, wniesiona przez powódkę, została oparta o zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 11 w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 45 Konstytucji. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie 2 sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego, którego przedmiotem było powództwo o rozwód. Zarzuty skargi dotyczą w przeważającej części oceny dowodów, której dokonał Sąd Apelacyjny oraz ustaleń, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Tymczasem zgodnie z treścią art. 4244 k.p.c. podstawy skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera natomiast argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów prawa. Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym. Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c.