I CNP 48/23

I CNP 48/23 POSTANOWIENIE 21 marca 2024 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Krajewski na posiedzeniu niejawnym 21 marca 2024 r. w Warszawie w sprawie ze skargi C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 5 maja 2021 r., XII Ga 526/20, wydanego w sprawie z powództwa C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. przeciwko P. spółce akcyjnej w W. o zapłatę, 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2. zasądza od C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. na rzecz P. spółki akcyjnej w W. 675 zł zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. (E.M.) UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z 5 maja 2021 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z 30 października 2019 r., którym m.in. oddalono powództwo o zapłatę w odniesieniu do kwoty 2 793,73 zł. I CNP 48/23 2 Powód wniósł skargę o stwierdzenie w całości niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego, powołując się na naruszenie art. 321 § 1 k.p.c., art. 84 § 1, art. 354 § 2, 361 § 1 i 2 k.c. oraz art. 17 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. W odpowiedzi na skargę pozwany wniósł m.in. o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga okazała się oczywiście bezzasadna. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem Sądu Najwyższego niezgodność z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. nie może być utożsamiana z każdą obiektywną bezprawnością, lecz obejmuje wyłącznie sytuacje, gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa. Jeżeli sąd nie wykracza rażąco poza granice przyznanej mu swobody orzeczniczej, to działa w ramach porządku prawnego, nawet jeżeli dokonuje wykładni prawa w sposób odmienny od wykładni przyjmowanej w większości przypadków. Stanowisko sądu przychylające się do jednej z rozbieżnych koncepcji prezentowanych w orzecznictwie lub literaturze, jak również wybór jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa, choćby okazała się ona nieprawidłowa, nie może być uznane za kwalifikowany błąd, a tym samym nie oznacza niezgodności z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. (zob. np. wyroki SN: z 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17; z 17 maja 2006 r., I CNP 14/06; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35; z 24 lipca 2006 r., I BP 1/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 216; z 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174; z 6 marca 2008 r., I CNP 116/07; z 14 listopada 2014 r., I CNP 10/14; z 12 października 2018 r., V CNP 30/17; postanowienie SN z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08). I CNP 48/23 3 Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 321 § 1 k.p.c. W niniejszej sprawie powód kwestionuje rozstrzygnięcie w postaci oddalenia powództwa, wobec czego trudno sobie wyobrazić, w jaki sposób sądy meriti miałyby orzec ponad żądanie. Zarzuty naruszenia art. 84 § 1 oraz art. 354 § 2 k.c. opierają się na twierdzeniach co do stanu faktycznego (rzekomych wcześniejszych uzgodnieniach stron i wskazówkach pozwanego), które nie mają odzwierciedlenia w ustalonym przez Sądy stanie faktycznym. Na podstawie art. 39813 § 2 w zw. z art. 42412 k.p.c. w postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. W odniesieniu do pozostałych zarzutów wskazać należy, że Sądy obu instancji swoje rozstrzygnięcia oparły na opinii biegłego, w której ustalono zarówno koszty naprawy szkody z uwzględnieniem kosztów poniesionych na części do uszkodzonego pojazdu, jak i koszty najmu pojazdu zastępczego. Sąd pierwszej instancji przyjął zresztą korzystniejszą dla powoda wycenę, uwzględniającą zastosowanie do naprawy części zamiennych oryginalnych oraz stawki wynagrodzenia za roboczogodzinę. W ramach zarzutów powód kwestionuje niektóre założenia co do czasochłonności i potrzeby wykonania poszczególnych prac przyjęte w opinii biegłego. W istocie podnoszone przez skarżącego zarzuty mają na celu polemikę z oceną dowodu z tej opinii pod pozorem naruszenia wskazanych przez powoda przepisów prawa. Zarzuty takie są niedopuszczalne zgodnie z art. 4244 zd. 2 k.p.c. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11 3 i 4, art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 3 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (R.N.) [ms] I CNP 48/23 4