I CNP 52/13

Sygn. akt I CNP 52/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie skargi M. Spółki z o.o. w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt VI ACa […], wydanego w sprawie z powództwa M. Spółki z o.o. w W. przeciwko M. Ł. i W. Ł. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lipca 2014 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W., którym w części oddalono powództwo o zapłatę na podstawie weksla niezupełnego, wystawionego przez pozwaną jako zabezpieczenie roszczeń z tytułu umowy leasingu. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w związku z cofnięciem powództwa ze zrzeczeniem się roszczenia. Za pomocą weksla powódka dochodziła zapłaty zaległych rat leasingowych i rat, które stały się wymagalne z chwilą wypowiedzenia umowy, a także odsetek za zwłokę w spełnieniu świadczenia. W związku ze zbyciem przedmiotu leasingu przez powódkę, kwota uzyskana z tego tytułu została zaliczona przez Sąd Okręgowy na poczet pozostałej części dochodzonego roszczenia, konsumując je w całości – co w ostatecznym rezultacie doprowadziło do oddalenia powództwa. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powódka zarzuciła wydanie tego wyroku z naruszeniem art. 70915 k.p.c., przez stwierdzenie, że wpływ uzyskany z zagospodarowania rzeczy stanowiącej przedmiot leasingu może zostać zaliczony także na poczet należności z tytułu rat leasingowych, które stały się wymagalne przed rozwiązaniem umowy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, niezgodność z prawem, której dotyczy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, oznacza niegodność o kwalifikowanym i ewidentnym charakterze. Rozumienie to zakłada istnienie pewnego marginesu swobody w stosowaniu prawa przez sąd, która pozostaje poza zakresem kontroli dokonywanej w ramach rozpoznania skargi wnoszonej na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 21 lutego 2013 r., IV CNP 36/12, nie publ. oraz z dnia 5 października 2012 r., IV CNP 8/12, nie publ.) oraz został zaaprobowany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 września 2012 r., SK 4/11 (Dz. U. z 2012 r., poz. 1104). Zarzut sformułowany przez skarżącą nie pozwala stwierdzić, by wskazywane w nim uchybienie mogło odpowiadać tak rozumianej niezgodności z prawem. 3 Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje na dokonanie przez Sąd Apelacyjny dostatecznie wnikliwej wykładni art. 70915 k.c., za pomocą metod językowych i funkcjonalnych. Sąd ten bez wątpienia wywiązał się tym samym z obowiązku ciążącego na nim w ramach procesu stosowania prawa. Zdaniem skarżącej wynik dokonanej interpretacji nie jest poprawny, twierdzi bowiem ona, że na gruncie art. 70915 k.c. odmiennie traktować należy raty, które stały się wymagalne przed dniem rozwiązania umowy oraz raty, uzyskujące wymagalność dopiero z tym dniem. Pogląd ten sprowadza się jednak wyłącznie do przedstawienia alternatywnego sposobu wykładni art. 70915 k.c. Nie został on poparty, poza własnymi poglądami skarżącej, jakimikolwiek twierdzeniami, które pozwalałyby uznać ten pogląd za dominujący w dotychczasowym stosowaniu omawianej regulacji lub z innych powodów bardziej poprawny od stanowiska zajętego przez Sąd Apelacyjny. Samo wskazanie możliwości odmiennego sposobu rozumienia regulacji, która stała się podstawą zaskarżonego orzeczenia, nie może natomiast jeszcze uzasadniać wniosku, że w zakresie tym doszło do istotnego naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku należało uznać za oczywiście bezzasadną i odmówić przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 4249 k.p.c. aw