I CNP 53/14

Sygn. akt I CNP 53/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie skargi J. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I ACa 164/12, wydanego w sprawie z powództwa J. J. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie i Prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie o odszkodowanie i zadośćuczynienie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2015 r., 1. odrzuca skargę; 2. oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; 3. zasądza od J.J. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. 2 UZASADNIENIE Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2012 r., na mocy którego oddalono jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 listopada 2011 r. oddalającego powództwo powoda. Wymagania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia określone zostały w art. 4245 § 1 i 2 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem do koniecznych elementów skargi należy przytoczenie przepisu prawa, z którym wyrok jest niezgodny (pkt 3) oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej wydaniem wyroku (pkt 4). Skarga wniesiona od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2012 r. nie zawiera obu tych elementów. Po pierwsze, wskazując art. 23 k.c. skarżący powołał się jedynie na jego naruszenie, nie zaś na niezgodność w tym zakresie zaskarżonego wyroku z prawem. Przepis ten przytaczany jest zatem wyłącznie jako podstawa skargi (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.), nie zaś jako podstawa niezgodności orzeczenia z prawem (4245 § 1 pkt 3 k.p.c.), która powinna zostać określona osobno w treści tego środka zaskarżenia (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2015 r., V CNP 61/14, nie publ.). Po drugie, stwierdzenie przez skarżącego, że zaskarżone orzeczenie stanowiło dla niego źródło cierpień psychicznych nie odpowiada wymaganiu uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody. Konieczne w tym wypadku jest wskazanie konkretnego uszczerbku majątkowego, który stał się wynikiem wydania zaskarżonego orzeczenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CNP 52/14, nie publ.), nie zaś tylko subiektywnego przekonania skarżącego, który mógłby odpowiadać co najwyżej pojęciu krzywdy, nie zaś szkody w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Z tych względów skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). Oczywiste błędy w redakcji skargi przesądzają o tym, że w sprawie nie doszło do udzielenia pomocy prawnej, za którą pełnomocnik z urzędu mógłby otrzymać wynagrodzenie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC-ZD 2011, nr C, poz. 72). 3 O kosztach postępowania należnych pozwanemu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. l.n