I CNP 56/14

Sygn. akt I CNP 56/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie skargi P. w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt V Ca 233/13, wydanego w sprawie z powództwa P. w W. przeciwko M. J. i P. G. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi, która jest oczywiście bezzasadna. Ocena, czy skarga jest oczywiście bezzasadna musi być powiązana z pojęciem niezgodności orzeczenia z prawem. Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. (por. postanowienie SN z 13.12.2005 r., II BP 3/05, OSNP nr 21-22/2006, poz. 323, wyrok SN z 18.1.2006 r., II BP 1/05, OSNP nr 23-24/2006, poz. 351). Skarga wniesiona przez stronę powodową jest oczywiście bezzasadna. Główny zarzut skargi sprowadza się do występowania nieważności postępowania apelacyjnego związanego z rozpoznaniem apelacji w składzie jednego sędziego na posiedzeniu niejawnym. Poglądu tego nie sposób podzielić, gdyż sprawa, jak wynika z zarządzenia przewodniczącego w Sądzie drugiej instancji (k. 134 v.), była rozpoznawana w ramach postępowania uproszczonego. W tym zaś postepowaniu apelacja jest rozpoznawana w składzie jednego sędziego na posiedzeniu niejawnym (art. 50510 k.p.c.). Z podanych względów, na podstawie art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. l.n