I CNP 7/14

Izba Cywilna2014-10-23

Skład orzekający: Zbigniew Kwaśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest dopuszczalna, gdy skarżący nie wykazał w sposób wyczerpujący, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, ponieważ skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanki wynikającej z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Ograniczenie się do stwierdzenia, że wzruszenie wyroku było niemożliwe z uwagi na charakter sprawy i brak przesłanek do wznowienia postępowania, nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu jurydycznej argumentacji dowodzącej niemożliwość wzruszenia orzeczenia innymi środkami prawnymi. Co więcej, skarżąca sama wskazała na możliwość zaskarżenia orzeczenia skargą kasacyjną, co potwierdza istnienie takiej możliwości, nawet jeśli Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.
Stan faktyczny
Z. P. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2011 r. Skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że wzruszenie wyroku było niemożliwe z uwagi na charakter sprawy i brak przesłanek do wznowienia postępowania. W skardze wskazała również na możliwość zaskarżenia orzeczenia skargą kasacyjną. Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I CNP 7/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie ze skargi Z. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2011 r., wydanego w sprawie z powództwa Z. P. przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2014 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE 2 Wniesiona przez Z. P. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2011 r. pozbawiona jest wykazania jednego spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. Nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że nie było możliwe wzruszenie zaskarżonego wyroku w trybie wznowienia postępowania z uwagi na charakter sprawy, wobec braku przesłanek wznowienia. Takie sformułowania nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06,OSNC 2006, nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Ponadto skarżąca sama wręcz wykazała, że zaskarżenie orzeczenia było możliwe skargą kasacyjną (pkt V skargi), a okoliczność, że Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia dopuszczalnej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie dowodzi wykazania w skardze braku możliwości zaskarżenia orzeczenia skargą kasacyjną, a wręcz potwierdza, że taka możliwość zaistniała, lecz nie została należycie wykorzystana. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 4245 § 1 KPCart. 4245 § 1 pkt 5 KPCart. 4248 § 1 KPC§ 1§ 1 pkt 5

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 21.07.2026. · PDF źródłowy