I CR 147/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN T. Bukowski.Sędziowie SN: O. Sokołowski (spr.), M. Sychowicz.Protokolant: B. Szymczak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 maja 1985 r. sprawy z powództwa Eugeniusza D. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w K. o zapłatę na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Elblągu z dnia 30 listopada 1984 r., sygn. akt C 167/04oddala rewizję i zasądza od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa kwotę złotych 2.000,- tytułem zwrotu kosztów instancji rewizyjnej.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki oddalił powództwo Eugeniusza D. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w K. o odszkodowanie, przy czym ustalił i zważył, co następuje:Powód zajmował garaż, w którym przechowywał różne części samochodowe i narzędzia.Naczelnik Zakładu Karnego, mając zamiar wykorzystać ten garaż dla potrzeb związanych z funkcjonowaniem Zakładu, polecił powołanej przez siebie komisji otwarcie garażu. W dniu 30 września 1983 r. komisja po przepiłowaniu kłódki otworzyła garaż, a następnie spisała do protokołu znalezione w nim przedmioty, zapakowała je w worki, które po oplombowaniu złożono w magazynie strony pozwanej. W procesie o przywrócenie posiadania wytoczonym przez powoda strony zawarły ugodę, na podstawie której w dniu 19 marca 1984 r. strona pozwana przekazała powodowi garaż i zabrane z niego przedmioty. Powód stwierdził wówczas, że oprócz zwróconych mu przedmiotów w garażu miał jeszcze inne. Te, których według stwierdzenia powoda brakowało, zostały opisane do protokołu i ich równowartości dochodzi powód w niniejszej sprawie.Wydane powodowi w dniu 19 marca 1984 r. przedmioty odpowiadają tym, które zostały ujęte w protokole otwarcia garażu z dnia 30 września 1983 r.Zdaniem Sądu Wojewódzkiego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że powód nie udowodnił, iż w chwili otwarcia garażu w dniu 30 września 1983 r. przez funkcjonariuszy pozwanego znajdowały się w nim inne przedmioty prócz ujętych w sporządzonym wówczas protokóle, które zostały mu następnie zwrócone w dniu 19 marca 1984 r. Odpowiedzialność odszkodowawcza pozwanego Skarbu Państwa istniałaby w przypadku, gdyby szkoda, której naprawienia dochodzi powód, powstała z winy funkcjonariuszy Zakładu Karnego. Wina ta mogła polegać tylko na zaborze części przedmiotów znalezionych przez członków komisji w garażu, później bowiem przedmioty te nie mogły zginąć, gdyż stan zabezpieczonych w magazynie rzeczy zgodny był z ich spisem. Z tych przyczyn powództwo podlega oddaleniu, gdyż funkcjonariusze pozwanego nie zagarnęli mienia powoda.Powód wnosi w rewizji o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę tego wyroku i uwzględnienie powództwa.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewidujący zarzuca sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału przez ustalenie, że powód nie udowodnił, iż w chwili otwarcia garażu w dniu 30 września 1983 r. znajdowały się w nim inne przedmioty poza ujętymi w protokole oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.Pierwszy z wymienionych zarzutów sprowadza się do tego, że Sąd I instancji nie dał wiary zeznaniom powoda przesłuchanego w charakterze strony oraz zeznaniom świadków.Omawiając w uzasadnieniu wyroku twierdzenia powoda, Sąd Wojewódzki wyjaśnił, dlaczego uznał je za budzące wątpliwości. Z zeznań świadka R.S. wynika, że nigdy nie był on w garażu powoda. Świadek J.K. wyjaśnił, że nie był w tym garażu od wiosny 1983 r., a według relacji świadka A.A. był on w garażu "5-6 lat temu". Żaden z wymienionych świadków nie mógł zatem określić na podstawie własnych spostrzeżeń, co znajdowało się w garażu bezpośrednio przed jego otwarciem w dniu 30 września 1983 r.Sąd Wojewódzki uznał powództwo za nieuzasadnione na podstawie wniosków wyciągniętych z materiału dowodowego sprawy, który rozważył z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również okoliczności mających znaczenie dla oceny mocy i wiarygodności tych dowodów. Ocena wiarygodności zeznań świadków i stron należy do Sądu I instancji i nie podlega w zasadzie kontroli rewizyjnej, jeżeli jest zgodna z okolicznościami sprawy oraz nie wykazuje błędów logicznych w rozumowaniu. Sąd Wojewódzki mógł dać wiarę wskazanym w uzasadnieniu świadkom, a ponieważ na podstawie ich zeznań wyciągnął wnioski logicznie, uzasadnione, zarzut sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału jest niesłuszny. Odmienna ocena dowodów przez rewidującego nie stanowi skutecznej podstawy rewizyjnej.Bezpodstawny jest także zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, Sąd Wojewódzki bowiem wyjaśnił wszystkie okoliczności niezbędne dla oceny zasadności materialnoprawnego roszczenia powoda. Dopatrywanie się przez skarżącego podstawy tego zarzutu w "niepełnym przesłuchaniu świadka H.", który w rozmowie z powodem twierdził, że widział na terenie Zakładu Karnego wszystkie podane przez niego części, jest nieprzekonywające w zestawieniu z protokołem rozprawy w dniu 27 listopadzie 1984 r. Z protokołu tego wynika, że na pytanie powoda zadane świadkowi H., czy powiedział powodowi, że widział w Zakładzie Karnym części, których wydania domaga się powód, świadek zeznał: "Przyznaję, że powiedziałem w ten sposób powodowi, ale to, co powiedziałem, znaczyło, iż w zakładzie są jego części w workach, a nie te konkretnie, które on wypisał w swoim piśmie do milicji". Rewidujący nie wskazuje żadnych innych konkretnych okoliczności istotnych dla sprawy, które nie zostały jego zdaniem wyjaśnione.Z przytoczonych względów rewizja jako nieuzasadniona podlega oddaleniu (art. 387 k.p.c.).