I CR 35/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN Cz. Bieske (spr.).Sędziowie SN: B. Bladowski, J. Majorowicz.Protokolant: Z. Dębek.SentencjaSąd Najwyższy Izba Cywilna i Administracyjna po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 1986 r. sprawy z powództwa Stanisława K. przeciwko Wielobranżowej Spółdzielni Pracy w G. o należność pieniężną na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 5 czerwca 1985 r.,oddala rewizję i zasądza od powoda na rzecz pozwanej 3.000 zł tytułem kosztów zastępstwa za instancję rewizyjną.Uzasadnienie faktyczneStanisław K. wniósł o zobowiązanie pozwanej Wielobranżowej Spółdzielni Pracy w G. do zainstalowania, zgodnie z punktem 5 zawartej przez strony w dniu 30 XI 1979 r. umowy, urządzenia technologicznego do zadawania pasz w kurniku według cen z dnia 30 VI 1980 r., względnie do upoważnienia powoda w przypadku niewykonania powyższego w określonym terminie, do wykonania powyższych urządzeń, przez innego wykonawcę na koszt pozwanej z obowiązkiem pokrycia przez nią różnicy cen z daty faktycznego wykonania i z dnia 30 VI 1980 r. oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda tytułem odszkodowania za utratę zysku z hodowli, którą powód prowadziłby w 1981 r., 1982 r. i 1983 r., gdyby umowa została wykonana kwoty 840.000 zł oraz kwoty 156.960 zł stanowiącej odsetki, jakie powód musiał uiścić Bankowi Spółdzielczemu w związku z niewywiązaniem się z umowy kredytowej.Pozwana wniosła o oddalenie powództwa.Wyrokiem z dnia 5 VI 1985 r. Sąd Wojewódzki w P. powództwo oddalił, przyjmując za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia następujące ustalenia.W dniu 30 IX 1979 r. powód zawarł z poprzedniczką prawną pozwanej, Wojewódzką Spółdzielnią Pracy Oddział w G., umowę na wykonanie dla powoda kurnika, na które to wykonanie składało się siedem różnych robót budowlano-montażowych, w tym między innymi "urządzenia do zadawania pasz, rozprowadzania wody dla niosek z montażem urządzeń przez producenta RSP w K.”. Powyższe urządzenia miały być oddane jako ostatnie, bo dnia 30 VI 1980 r. Urządzenia te nie zostały wykonane.Urządzenia powyższe znajdowały się w depozycie RSP w K. i zostały scedowane przez poprzedniczkę prawną pozwanej Wojewódzką Spółdzielnię Pracy w P. Oddział w G. na rzecz powoda. Powód zgłaszał się do RSP w K. gdzie oznajmiono mu, ze urządzenia powyższe zostaną zamontowane, o ile powód uiści za nie zapłatę. Powód usiłował powiadomić pozwaną o stanowisku RSP w K., ale przedstawiciele pozwanej go unikali.Zdaniem Sądu I instancji również pozostałe roszczenia odszkodowawcze powoda nie zasługują na uwzględnienie, gdyż wobec wniesienia pozwu w dniu 2 I 1984 r., tj. po upływie prawie czterech lat od dnia 30 VI 1980 r., kiedy to według umowy dzieło (kurnik) winno być powodowi oddane, uległy przedawnieniu na podstawie art. 646 k.c.Wyrok ten zaskarżył rewizją powód i powołując podstawy zaskarżenia wymienione w art. 368 pkt 1 i 3 k.p.c. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego.Pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania za instancję rewizyjną.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Strony w umowie określiły ostateczny termin wykonania dzieła, tj. 7 robót budowlano-montażowych składających się na budowę kurnika, na dzień 30 VI 1980 r., kiedy to miał być wykonany ostatni punkt 5 umowy. Zarzuty rewizji jakoby Sąd I instancji sprzecznie z treścią zebranego w sprawie materiału nie ustalił, że strony po 30 VI 1982 r. przedłużyły ten termin per facta concludentia, nie znajdują oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, na który zresztą rewizja nie wskazuje, nie zasługują zatem na uwzględnienie. Strony nie sporządziły również żadnego aneksu do umowy przedłużającego ten termin oddania kurnika.Umowa o dzieło jest umową rezultatu i dlatego jedynie oddanie rezultatu, tj. całości dzieła powoduje, że według art. 646 k.c. termin przedawnienia roszczeń z umowy o dzieło liczyć należy od dnia oddania dzieła, chociażby umowa określała inny termin oddania dzieła. W przypadku określenia w umowie daty oddania dzieła i oddania zamawiającemu w innym terminie jedynie części dzieła, termin przedawnienia roszczeń wynikających z umowy o dzieło przewidzianych w art. 646 k.c. liczyć należy od dnia, w którym zgodnie z treścią umowy dzieło miało być oddane. Skoro według twierdzeń rewizji nie tylko punkt 5 umowy nie został wykonany, ale również i pozostałe punkty za wyjątkiem 5 sztuk drzwi stalowych do kotłowni, wentylacji mechanicznej i 2 sztuk drzwi pyłowych wykonanych do grudnia 1982 r., nie nastąpiło oddanie powodowi przez pozwaną dzieła jako całości, termin zatem przedawnienia roszczeń wynikających z umowy z dnia 7 XI 1979 r., zgodnie z art. 646 k.c., rozpoczął biec od dnia 30 VI 1980 r., tj. od dnia, w którym dzieło miało być zgodnie z treścią umowy oddane, a nie od daty wykonania części dzieła, tj. od grudnia 1982 r. i upłynął z dniem 30 VI 1982 r. Zarzut rewizji naruszenia art. 646 k.c. jest więc bezzasadny.Skoro powód wystąpił z powództwem o roszczenia wynikające z umowy o dzieło z dnia 30 XI 1979 r. dopiero dnia 2 VI 1984 r., trafnie Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia upływu przedawnienia na podstawie art. 117 § 3 k.c.Brak jest zatem uzasadnionych podstaw rewizji, a w braku również podstaw, które należy brać pod rozwagę z urzędu, rewizja podlega oddaleniu na podstawie art. 387 k.p.c.O kosztach w postępowaniu rewizyjnym orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 XII 1981 r. w sprawie opłat za czynności zespołów adwokackich (Dz. U. z 1982 r. Nr 1, poz. 9).