I CR 852/57

SentencjaPo rozpoznaniu w dniu 4 lutego 1958 r. sprawy z powództwa Stanisława W. przeciwko Polskiej Izbie Handlu Zagranicznego w W. o 27 000 zł na skutek rewizji pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 10 grudnia 1956 r., sygn. akt VI C 22/56 rewizję oddala i od pozwanej na rzecz powoda tysiąc pięćset (1 500) złotych kosztów postępowania rewizyjnego zasądza.Uzasadnienie faktycznePowód domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty 27 000 zł, podając, iż na mocy umowy pozwana zleciła mu opracowanie graficzne 18 tablic szkoleniowych samochodu "Star 20" za cenę 36 000 zł, na poczet której uiściła 9 000 zł, odmawiając uregulowania pozostałej należności, mimo że powód zgodnie z umową wykonał zleconą mu pracę. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa twierdząc, że zgodnie z umową przyjęcie pracy miało nastąpić przez "M.", który odmówił przyjęcia pracy jako wykonanej wadliwie. Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 10 grudnia 1956 r. powództwo uwzględnił. Sąd Wojewódzki ustalił: Na podstawie umowy zawartej między stronami powód miał opracować tablice szkoleniowe graficzne i prace te wykonał. Opracowanie merytorycznej strony tablic należało do inż. T., z którym pozwana w tym przedmiocie zawarła oddzielną umowę. Powód wykonał tablice zgodnie z opisem i opracowaniem inż. T. "M." nie miał zastrzeżeń co do wykonania strony graficznej tablic. Tablice pod względem merytorycznym były przestarzałe i nadawały się jedynie do celów szkoleniowych, a nie do propagandowych, do eksportu. W trakcie wykonywania pracy powód, zgodnie z umową, okazywał tablice konsultantowi pozwanemu S., który je akceptował. Na podstawie tych ustaleń Sąd doszedł do wniosku, że powód wykonał zleconą mu pracę zgodnie z umową, albowiem co do strony graficznej nie było zastrzeżeń ani ze strony pozwanej (konsultant S. akceptował), ani ze strony "M.", a za usterki natury merytorycznej powód nie może odpowiadać.Powyższy wyrok zaskarżyła pozwana, wnosząc o jego zmianę i oddalenie powództwa, bądź uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego i sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: Chybiony jest zarzut rewizji, że tablice wykonane przez powoda nie nadawały się do użytku, do jakiego były przeznaczone. Tablice nie nadawały się do celów propagandowych jako przestarzałe, natomiast nadawały się do celów szkoleniowych, umowa zaś zawarta z powodem, jak to wynika z treści § 1 tej umowy, dotyczyła wykonania i opracowania graficznego 18 tablic "szkoleniowych" samochodu "Star 20". Ponadto za stronę merytoryczną odpowiadał nie powód, a inżynier T., z którym została zawarta oddzielna umowa. Do obowiązków powoda należało tylko wykonanie rysunków opracowanych technicznie przez T. Ustalenia Sądu Wojewódzkiego w tej mierze nie wzbudzają żadnych zastrzeżeń i przez rewizję nie zostały skutecznie podważone. Również bezzasadny jest drugi zarzut rewizji, a mianowicie naruszenie § 2 umowy, mającego polegać na tym, że powód przy wykonaniu zamówienia nie konsultował się z pozwaną oraz z Centralą "M.", dla której było przeznaczone zamówienie. Jak wynika z prawidłowych ustaleń Sadu Wojewódzkiego, opartych na zeznaniach św. Janiny M., powód w trakcie wykonywanej pracy okazywał konsultantowi strony pozwanej, ob. S. Wszelkie usterki wskazane przez tegoż konsultanta zostały przez powoda poprawione i konsultant ten tablice akceptował. Również i drugi warunek § 2 umowy został spełniony. Zgodnie z ustaleniami Sądu Wojewódzkiego, opartymi na zeznaniu świadka Edwarda L., który w charakterze rzeczoznawcy opiniował tablice ze strony Centrali "M.", nie było zastrzeżeń co do strony graficznej wykonania tablic, a za usterki natury merytorycznej powód nie może odpowiadać. Z tych względów i nie znajdując uzasadnionych podstaw rewizyjnych ani podstaw, które Sąd z urzędu bierze pod rozwagę, należało z mocy art. 383 kpc rewizję oddalić. Orzeczenie o kosztach oparte jest na przepisie art. 109 kpc.