I CSK 100/19

Sygn. akt I CSK 100/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa S. D. i J. D. przeciwko Województwu [...] o zaplatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 23 października 2017 r., sygn. akt VI ACa [...], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwoty po 3.750 (trzy tysiące siedemset pięćdziesiąt) zł, łącznie 7.500 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Województwa [...] od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 23 października 2017 r., należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania 2 prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Oparcie wniosku na oczywistej zasadności skargi wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie) bez konieczności pogłębionej analizy zaskarżonego orzeczenia, sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, nie publ., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ. oraz z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r. Nr 13, poz. 230). Oczywista zasadność skargi polega, zdaniem skarżącego, na wadliwej wykładni art. 224 k.c., 225 k.c. w zw. z art. 6 k.c. i art. 7 k.c. przez uznanie, że pozwany stał się posiadaczem w złej wierze od uzyskania przez niego informacji o wydaniu przez Ministra Zdrowia decyzji z dnia 19 grudnia 2006 r. utrzymującej w mocy uprzednią decyzję z 23 października 2006 r. stwierdzającą nieważność 3 orzeczenia z 18 lipca 1969 r. o nieruchomości przez Państwo. Tymczasem ta kwestia została szeroko omówiona przez Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia z powołaniem się na ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów, poczynione ustalenia faktyczne oraz wykładnię przytoczonych wyżej przepisów prawa z adekwatnym orzecznictwem Sądu Najwyższego. Skarżący nie wykazał zatem oczywistej, widocznej prima vista wadliwości tego wyroku, a uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania powyższych ustaleń i ocen prawnych. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje podstawę w art. 108 w zw. z art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 8 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). aj