I CSK 1133/25

I CSK 1133/25 POSTANOWIENIE 26 marca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Małgorzata Manowska na posiedzeniu niejawnym 26 marca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa X.Y. przeciwko Redaktorowi Naczelnemu […] o opublikowanie sprostowania, na skutek skargi kasacyjnej Redaktora Naczelnego […] od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 25 lipca 2024 r., I ACa 1924/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Redaktora Naczelnego […] na rzecz X.Y. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. (M.M.) UZASADNIENIE Powód X.Y. wniósł pozew o opublikowanie sprostowania nieprawidłowych informacji zawartych w materiale prasowym opublikowanym […] pod adresem internetowym wskazanym w pozwie przez bezpłatne opublikowanie sprostowania o treści szczegółowo określonej w pozwie przez Redaktora naczelnego […]. Wyrokiem z 28 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego koszty procesu. Apelację od wyroku Sądu I instancji złożył powód, który zaskarżył wyrok w całości. I CSK 1133/25 2 Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 25 lipca 2024 r., zmienił zaskarżony wyrok częściowo w ten sposób, że nakazał Redaktorowi Naczelnemu […] opublikowanie sprostowania nieprawidłowych informacji zawartych w materiale prasowym pt. […] przez bezpłatne opublikowanie przez nieprzerwany okres równy okresowi publikacji ww. materiału prasowego, nie później niż w terminie 3 dni roboczych licząc od dnia uprawomocnienia się wyroku, bezpośrednio pod treścią tego materiału prasowego i tą samą czcionką, zaś w przypadku usunięcia tego materiału, w tym samym dziale, w którym został opublikowany ww. materiał prasowy (tj. dziale […]) i tą samą czcionką, o treści szczegółowo określonej w wyroku. Sąd Apelacyjny nie miał wątpliwości, że wszystkie prostowane informacje związane są z pełnieniem przez powoda funkcji […] w czasie, którego opisane nieprawidłowości dotyczą, zatem wprost odnoszą się do powoda, wymienionego w tekście z imienia i nazwiska oraz rzutują na jego ocenę. Od wyroku Sądu II instancji skargę kasacyjną wniósł pozwany, wskazując, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe w zw. z art. 31 a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, jak i z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo prasowe w zw. z art. 5 k.c., skutkującego oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na skarżącego obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zagwarantował, że skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie realizować funkcje publicznoprawne. Ograniczenie ilości przesłanek, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. ma zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo będzie uzasadnione jedynie w tych przypadkach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga nie stanie się I CSK 1133/25 3 instrumentem wykorzystywanym w każdej jednostkowej sprawie. Ostatecznie, nie w każdej sprawie skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. W przeciwnym razie Sąd Najwyższy stałby się, wbrew obowiązującym przepisom, sądem trzeciej instancji, a nie jest przecież jego zadaniem dokonywanie korekty ewentualnych błędów w zakresie stosowania, czy też wykładni prawa, w każdej indywidualnej sprawie. Powołując się na przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), strona powinna przedstawić stosowną argumentację prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia wskazanych przez nią przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw kasacyjnych (zob. m.in. postanowienia SN z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11). Powołana przez skarżącego przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi w niniejszej sprawie. Ustawodawca w szczególny sposób oznaczył kwalifikacje podmiotów, którym przyznał uprawnienie uregulowane w art. 31a ust. 1 Prawa prasowego, zgodnie z którym zainteresowanymi w rozumieniu są osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, których dotyczy materiał prasowy, jednakże w znaczeniu odmiennym aniżeli przewidują to regulacje prawne o podmiotowości w stosunkach cywilnoprawnych, i którym zarazem redaktor naczelny odmówił opublikowania sprostowania. Chodzi zatem m.in. o osoby fizyczne, których dotyczył materiał prasowy i które chcą odnieść się (sprostować) fakty podane w tym materiale. U podstaw uzyskania statusu zainteresowanego w rozumieniu art. 39 ust. 1 w związku z art. 31a ust. 1 Prawa prasowego z 1984 r. przez osobę fizyczną, prawną, ułomną osobę prawną jest to, że informacje podane w materiale prasowym dotyczą tych osób (zob. wyrok SN z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 793/22, OSNC-ZD 2023, nr 4, poz. 54). W orzecznictwie podkreśla się, że o tym, czy organ państwowy lub osoba sprawująca daną funkcję jest zainteresowanym na tle art. 31a ust. 1 Prawa prasowego decydują ustalenia faktyczne w danej sprawie, w tym tekst konkretnej I CSK 1133/25 4 publikacji prasowej (wyrok z 16 marca 2023 r., II CSKP 504/22, OSNC-ZD 2023, nr 4, poz. 55). Ponadto za osobę bezpośrednio zainteresowaną w rozumieniu tego przepisu należy uznać tego, kto informację przekazał i za nią odpowiada, tego, kogo dotyczą przedstawione w materiale prasowym okoliczności, bądź np. cytowana jest jego wypowiedź oraz tego, na kogo wpływają opinie formułowane o nim lub o instytucji czy organizacji, z którą jest związany lub z którą się identyfikuje (postanowienie SN z 30 września 2020 r., I CSK 235/20). Tymczasem sam skarżący przyznał, że „powód został z imienia i nazwiska wskazany w materiale prasowym jako dotychczasowy dyrektor placówki, jednak nie zarzucono mu odpowiedzialności za wszystkie opisane nieprawidłowości, które wykryła kontrola Starostwa Powiatowego”, zatem o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie może być mowy. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 98 § 1 i § 11 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. Małgorzata Manowska (M.M.) [a.ł]