I CSK 12/20

Sygn. akt I CSK 12/20 POSTANOWIENIE Dnia 19 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie B.C. przeciwko ,,T.” S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 czerwca 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]. z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt VII AGa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 2 W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na oczywistej zasadności wynikającej z naruszenia podniesionych w skardze zarzutów dotyczących prawa materialnego przez błędne przyjęcie, że strony łączyła umowa o dzieło, a nie umowa o świadczenie usług. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Trudno dostrzec oczywistą zasadność skargi, w sytuacji, w której strona pozwana w toku postępowania przed sądem pierwszej i drugiej instancji nie kwestionowała kwalifikacji łączącej strony umowy jako umowy o dzieło. Z poczynionych ustaleń wynika także, że to strona pozwana w piśmie, którym odstąpiono od umowy dotyczącej przygotowania kolejnych odcinków seriali powołała się na art. 644 k.c. traktując obowiązującą umowę jako umowę o dzieło. Zawarte zatem w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej uzasadnienie mające wskazywać, na oczywistość zasadności zarzutu o błędnej kwalifikacji prawnej umowy budzi uzasadnione wątpliwości. Analiza zarzutów skargi i uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego nie wskazuje, aby w rzeczywistości zachodziła oczywista zasadność. Sąd bardzo szeroko uzasadnił swój pogląd o stosowaniu do przedmiotowej umowy przepisów o umowie o dzieło wskazując na konkretny efekt, który miał być przedmiotem zobowiązania powódki. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że nie można uznać podniesionych zarzutów za uzasadniających pogląd o oczywistej zasadności skargi. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. 3 aj