I CSK 169/13

Sygn. akt I CSK 169/13 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa G. S.A. w L. przeciwko M. M. R.-N. i J. W. N. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanych na rzecz powódki 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Pozwani w skardze kasacyjnej jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołali się na oczywistą zasadność skargi, istnienie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego, a także potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości. Po pierwsze, skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie dowodzi oczywiście nieprawidłowego zinterpretowania lub zastosowania prawa. Rozpatrujące tę sprawę Sąd meriti musiał zająć stanowisko w kilku kontrowersyjnych kwestiach, jednak za każdym razem było to jedno ze stanowisk znanych w judykaturze i doktrynie i możliwych do obrony. Po drugie, na tle tej sprawy nie występuje wskazane przez skarżącego istotne zagadnienie prawne. Ma ono sprowadzać się do oceny tego, w jakiej chwili musi być spełniona przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki z o.o., o której mowa w art. 299 k.s.h. Sprawa teoretycznie jest jasna i rozpoznana w doktrynie. Bezskuteczność egzekucji to jedna z przesłanek odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o. Zatem musi być ona spełniona na chwilę wydawania orzeczenia w postępowaniu z art. 299 k.s.h., zgodnie z art. 316 § 1 k.p.c. Oczywiście w praktyce już w pozwie przeciwko członkom zarządu wierzyciele spółki wykazują bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. W konsekwencji, jeśli pozwani członkowie zarządu twierdzą, że sytuacja majątkowa spółki zmieniła się w takim stopniu, że egzekucja z majątku spółki nie jest już bezskuteczna, to oni muszą przeprowadzić dowód na tę okoliczność. Ocena, czy im się to udało, dotyczy oceny dowodów, która nie jest objęta kontrolą w postępowaniu kasacyjnym. Należy zatem stwierdzić, że przedstawione w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne nie budzi wątpliwości mających uzasadnić przyjęcie skargi do rozpoznania - czym innym jest ocena prawidłowego postępowania sądu meriti w konkretnej sprawie, ale na to jest miejsce wśród 3 zarzutów kasacyjnych, a nie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Po trzecie, na tle tej sprawy nie wymaga wyjaśnienia wątpliwość interpretacyjna co do dopuszczalności stosowania per analogiam art. 103 k.c. do czynności organu osoby prawnej. Nie ma to bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie. W ocenie skarżącego wadliwie zastosowano ten przepis i przez to uznano, że spółka z o.o. ma dług wobec wynajmującego z umowy najmu, gdy tymczasem ta umowa była bezwzględnie nieważna. Kwestia ta dotyczy jednak sporu między spółką z o.o. i jej wynajmującym, tymczasem źródłem roszczenia w tej sprawie jest niewykonanie umowy ugody zawartej w formie aktu notarialnego. Oczywiście przyczyną zawarcia tej ugody było wcześniejsze zawarcie umowy najmu, jednak w tym postępowaniu nie ma miejsca na ocenę relacji między spółką z o.o. i jej wierzycielem. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że członek zarządu spółki z o.o. w postępowaniu z art. 299 k.s.h. nie może kwestionować wysokości i istnienia niewykonanych zobowiązań spółki, ponieważ w tym postępowaniu nie jest stroną główna zainteresowana, czyli sama spółka. Skoro zatem przedstawiony przez skarżącego problem prawny jest bez znaczenia dla rozpoznania tej sprawy, mimo swej potencjalnej doniosłości teoretycznej i rozbieżności w orzecznictwie, nie uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania. Po czwarte, nie uzasadnia również przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania potrzeba wykładni przepisów o powołaniu do pełnienia funkcji członka zarządu spółki z o.o. W ocenie skarżącego wadliwie Sąd przyjął, że doszło do powołania na członka zarządu per facta concludentia. Kwestia ta wywołuje interesujący zarzut kasacyjny, jednak nie przedstawia problemu dogmatycznego. Z k.s.h. jasno bowiem wynika, że powołać do pełnienia funkcji można uchwałą wspólników. Ponadto nie budzi też wątpliwości w tym zakresie, że odpowiedzialność na podstawie art. 299 k.s.h. ponoszą osoby powołane do pełnienia funkcji członka zarządu, a także figurujące w takim charakterze w KRS. Gdyby nawet określona osoba nie była już członkiem zarządu, lecz nadal była wpisana w KRS, wierzyciel spółki może ją pozwać i rolą tej osoby będzie wykazanie, że nie była członkiem zarządu. Poza kontrolą kasacyjną pozostaje skuteczność dowodu w tym zakresie. 4 W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aw Jw.