I CSK 1907/26

I CSK 1907/26 POSTANOWIENIE 16 października 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Władysław Pawlak na posiedzeniu niejawnym 16 października 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa A. M. i K. M. przeciwko B. spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej B. spółki akcyjnej w W od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 stycznia 2026 r., I ACa 1009/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. I CSK 1907/26 2 UZASADNIENIE Pozwem skierowanym przeciwko B. S.A. w W., powodowie – K. M. i A. M. wnieśli o ustalenie, że umowa kredytu hipotecznego nr […] zawarta pomiędzy powodami, a F. S.A. z siedziba w W. (poprzednik prawny pozwanego B. S.A. z siedzibą w W.) jest nieważna oraz zasądzenie od pozwanego Banku na rzecz powodów kwoty 88.106,23 zł oraz 27.291,37 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 19 maja 2022 r., tj.: od dnia odmowy pozwanego Banku co do dobrowolnego uiszczenia żądanych kwot, tytułem uiszczonych przez powodów rat kapitałowo-odsetkowych w okresie od sierpnia 2007 r. do 30 września 2023 r. Pozwany B. S.A. z siedzibą w W. domagał się oddalenia powództwa w całości. Co do okoliczności faktycznych: dnia 6 sierpnia 2007 r. pomiędzy powodami a F S.A. z siedziba w W. zawarta została umowa kredytu hipotecznego nr […], którą Bank zobowiązał się oddać do dyspozycji kredytobiorców kwotę w wysokości 88.087,82 CHF, celem sfinansowania kosztów zakupu nieruchomości na rynku wtórnym. Od początku powodowie spłacali kredyt w PLN, zaś od ok. 2015 roku w CHF, w efekcie, gdy spłacali raty w PLN, zastosowanie znajdował mechanizm przeliczania rat kredytu na PLN. Pozwany – B. S.A. w W. jest następcą prawnym F. S.A. w W. Wyrokiem z 26 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku, w szczególności, ustalił, że umowa kredytu hipotecznego nr […] zawarta 6 sierpnia 2007 r. pomiędzy A. M. i K. M. a F. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. (obecnie B. Spółka Akcyjna z siedzibą w W.) jest nieważna (pkt I); zasądził od pozwanego B. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powodów A. M. i K. M. kwotę 88.106,23 złotych i 27.291,37 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 maja 2022 roku do dnia zapłaty (pkt II). Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku wniósł pozwany, zaskarżając go w całości oraz zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tzn.: art. 189 k.p.c.; art. 65 k.c. § 1 i 2 k.c.; art. 3851 § 1 k.c. w zw. z art. 3 ust 1 i art. 4 ust. 2 Dyrektywy Rady 93/13; art. 3851 § 2 k.c. w z zw. z § 1 tego artykułu w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13; art. 358 k.c. w zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 5 k.c., art. 6 ust 1 Dyrektywy 93/13 w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 2 i art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej; art. 1 ust. 2 w zw. z art. 3 ust 1 Dyrektywy Rady 93/13 w zw. z art. 3852 § 1 k.c.; art. 69 ust. 1 i 2 I CSK 1907/26 3 ustawy Prawo bankowe w zw. z art. 58 § 1 k.c.; art. 3531 k.c. w zw. z art. 58 § 1 k.c.; art 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 k.c.; art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. art 405 k.c. i art. 410 § 1 k.c.; art. 5 k.c. oraz naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 233 § 1 k.p.c.; art. 227 k.p.c. w zw. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 299 k.p.c.; art. 2352 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. We wnioskach apelacji pozwany, między innymi, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w całości albo uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odnosząc się do zarzutów apelacji Sąd odwoławczy, w szczególności, stwierdził, że zawarta 6 sierpnia 2007 r. umowa kredytu hipotecznego nr […], co do zasady mieściła się w konstrukcji ogólnej umowy kredytu bankowego, stanowiąc jej dopuszczalny prawem wariant (art. 3531 k.c. w zw. z art. 69 Prawa bankowego). Wbrew stanowisku prezentowanemu przez pozwany Bank, oczywistym było również to, że przedmiotem spornej umowy był kredyt złotowy, a nie walutowy. Jak zważył Sąd II instancji Sąd Okręgowy słusznie przyjął, że to wyłącznie Bank udzielający kredytu był uprawniony do wiążącego powodów, kształtowania kursu waluty denominacyjnej (CHF), według którego obliczana była wysokość jego zobowiązania. W rezultacie nawet wysokość zobowiązania pozwanego wyrażonego w walucie denominacji nie była znana, skoro sporna umowa przewidywała wypłatę kredytu w walucie polskiej w kwocie nie wyższej niż 195.000 zł, a nie był znany kurs waluty denominacji, stąd także wysokość kredytu w CHF mogła być niższa niż ustalona w umowie kwota 88.087,82 CHF. Trafnie też Sąd Okręgowy uznał, że postanowienia regulujące zasady wypłaty kredytu (przewalutowanie przy zastosowaniu „obowiązującego w Banku w dniu dokonania wymiany kursu kupna/sprzedaży walut”), należało ocenić jako niedozwolone (abuzywne) postanowienia umowne (art. 3851 k.c.). Ich treść nie pozwalała, bowiem, na ustalenie w sposób przejrzysty jednoznaczny) mechanizmu wymiany waluty obcej (CHF) stosowanego do przeliczeń (przewalutowania), tak aby powodowie mogli samodzielnie oszacować wypływające dla nich konsekwencje ekonomiczne. W dalszej kolejności Sąd II instancji stwierdził, że odnotowania wymagała ta okoliczność, że to właśnie abuzywność (nieuczciwy charakter) spornych postanowień umownych (klauzul waloryzacyjnych), które przewidywały konieczność „przewalutowania” środków (przy zastosowaniu „obowiązującego w Banku w dniu dokonania wymiany kursu I CSK 1907/26 4 kupna/sprzedaży walut”) w celu określenia wysokości świadczeń obu stron oraz niemożność ich zastąpienia przez Sąd, przesądzała o upadku całej umowy ex lege i ab initio. W relacji umownej przedsiębiorcy z konsumentem skutki takie wyznacza treść przepisu art. 3851 k.c. Jak zauważył Sąd odwoławczy, skoro Sąd I instancji weryfikował zgłoszone roszczenie pod kątem przepisów o ochronie konsumentów i doszedł do przekonania, że zawarte w umowie stron sporne klauzule waloryzacyjne są abuzywne, w efekcie zbędne było poszukiwanie nieważności umowy w oparciu o inne podstawy prawne. Ostatecznie, zatem, zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiadał prawu. Następnie Sąd Apelacyjny zważył, że polskie prawo cywilne nie przewiduje możliwości zastępowania niedozwolonych klauzul umownych innymi postanowieniami, a gdy sam kredytobiorca nie wyraził na to zgody - na uzupełnienie umowy przepisem dyspozytywnym; ostatecznie apelacja pozwanego, w której domagał się on zastosowania kursu średniego NBP na podstawie art. 358 § 2 k.c., nie mogła odnieść oczekiwanego rezultatu. Nadmienić należało również, że zastosowanie tego przepisu nie było możliwe także z tej przyczyny, że umowy o tzw. kredyty denominowane i indeksowane są w istocie umowami o kredyt złotowy (wypłacanymi i spłacanymi w walucie krajowej), do którego - z oczywistych względów - przepis ten normujący sytuację, gdy dłużnik spłaca w walucie polskiej zobowiązanie, które podlegające wykonaniu w walucie obcej, nie może mieć zastosowania. Tak ukształtowany stosunek prawny nie podlegał również sanowaniu w oparciu o zasady unormowane art. 65 k.c. oraz uzupełnieniu w oparciu o zasady przewidziane w art. 56 k.c. Jak stwierdził Sąd odwoławczy na zastosowanie przepisów dyspozytywnych w miejsce postanowień abuzywnych, nie pozwalał także art. 3851 § 2 k.c., z którego wynika, że na skutek uznania postanowień umownych za niedozwolone strony są związane umową w pozostałym - nie zaś w uzupełnionym przez inne unormowania - zakresie. Inne przepisy również nie przewidują takiego skutku. Przeciwnie, wynika z nich, że umowa zawierająca niewiążący zapis umowny albo jest nieważna, bądź też funkcjonuje bez tego postanowienia; także orzecznictwo TSUE wskazuje na to, że możliwość uzupełnienia luki w umowie, powstałej na skutek abuzywności ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy służy to interesom konsumenta i jednocześnie pozwala zachować prewencyjno-represyjny, względem przedsiębiorcy, charakter mechanizmu niezwiązania konsumenta postanowieniami abuzywnymi. W rezultacie, w ocenie Sądu odwoławczego, słusznie Sąd I instancji uznał, że I CSK 1907/26 5 konsekwencją skorzystania przez powodów z mechanizmów ochrony konsumenckiej przewidzianych w art. 3851 § 1 k.c., tj. prawa żądania „unieważnienia" umowy, jest powstanie po ich stronie roszczenia o zwrot świadczeń nienależnie spełnionych w związku z wykonywaniem takiego zobowiązania (art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c.). Oznaczało to, że powodowie mogli dochodzić zwrotu całości kwot, jakie uiścili w związku z wykonywaniem bezskutecznej umowy. Sąd Apelacyjny nie uważał również, aby uwzględnieniu żądania zapłaty sprzeciwiała się treść przepisu art. 5 k.c. W jego ocenie Sąd Okręgowy nie naruszył także, wskazanych w apelacji, przepisów art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c., zasądzając odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 19 maja 2022 r., tj. daty, w której Bank ustosunkował się do wezwania do zapłaty. Ostatecznie wyrokiem z 22 stycznia 2026 r., Sąd Apelacyjny w Białymstoku, w szczególności, oddalił apelację strony pozwanej (pkt I). Pozwany skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 stycznia 2026 r. w całości, to jest w szczególności odnośnie do pkt. I zaskarżonego orzeczenia, którym to Sąd II instancji oddalił apelację pozwanego. Skargę tę oparł na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3851 § 2 k.c. w zw. z art. 189 k.p.c.; art. 65 k.c. § 1 i § 2 k.c. wyszczególnionych postanowieniach spornej umowy i odpowiedniego regulaminu w zw. z art. 65 k.c. w zw. z art. 3851 k.c.; art. 69 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe; art. 3851 § 1 k.c. oraz art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13; art. 3851 § 1 k.c. w zw. z art. 69 ust. 1 i 3 ustawy Prawo bankowe; art. 3851 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93; art. 358 § 1 i 2 k.c.; art. 56 k.c. w zw. z art. 41 Prawa wekslowego w zw. z art. 354 § 1 i 2 k.c.; art. 3851 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 5 k.c., art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 2 i art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej; art. 3851 § 1 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13; art. 3851 § 1 k.c. w zw. z art. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 4 ustawy antyspreadowej; art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c., art. 411 pkt 1) k.c. i art. 3851 § 1 i § 2 k.c. oraz w zw. z art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13; art. 5 k.c.; art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 405 k.c. i art. 410 § 1 k.c. Na podstawie art. 3984 § 2 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 pkt 1 oraz 2 k.p.c. skarżący wniósł o przyjęcie jego skargi do rozpoznania, ze względu na sformułowane „istotne zagadnienia prawne”, oraz z uwagi na potrzebę wykładni wyszczególnionych przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, dokonanej I CSK 1907/26 6 w odniesieniu do umów kredytowych we frankach szwajcarskich. Odnośnie do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wskazane przez skarżącego zagadnienia prawne sprowadzały się do następujących kwestii: (1) „Czy zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe umowa o kredyt, którego (i) wysokość i waluta wyrażone są w walucie obcej, (ii) uruchomienie oraz wypłata kwoty kredytu następuje domyślnie w walucie obcej, chyba że kredytobiorca złoży dyspozycję wypłaty w innej walucie, (iii) spłata rat kredytu następuje w walucie obcej bezpośrednio z dedykowanego do spłaty rachunku bankowego prowadzonego w walucie obcej, chyba że kredytobiorca nie zapewni na dedykowanym do spłaty w walucie obcej rachunku kredytu środków w walucie obcej, która jest walutą kredytu (iv) kwoty zabezpieczeń wyrażone są w walucie obcej, a jednocześnie (v) w przypadku podjęcia przez kredytobiorcę decyzji o dokonaniu wypłaty kwoty kredytu lub spłaty rat kredytu w walucie polskiej, kredytodawca dokonuje przeliczenia (przewalutowania) wysokości wypłacanej kwoty kredytu lub wysokości raty kredytu z waluty obcej na walutę polską, według odpowiednio kursu kupna lub kursu sprzedaży danej waluty obcej obowiązującego według tabeli kursów ustalanych przez Bank - jest umową kredytu walutowego wyrażonego w walucie obcej, do której nie stosuje się przepisów szczególnych dotyczących umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta polska, o czym jedynie przyczynkowe wzmiankował Sąd Najwyższy w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt III CZP 25/22?” – jak zauważył autor skargi Sąd Apelacyjny oceniając charakter prawny spornej umowy kredytu odniósł się tylko i wyłącznie do kontrfaktycznego stwierdzenia, jakoby intencją strony powodowej było zawarcie umowy o kredyt złotowy, przy czym z możliwości dokonania wypłaty i spłaty zarówno w walucie krajowej, jak i w walucie kredytu, wynikał inny charakter tej umowy niż w rzeczywistości. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, nie ulegało wątpliwości, że rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia prawnego ma dla niniejszej sprawy priorytetowe znaczenie, gdyż rozwiązanie przedstawionego problemu doprowadzi do jednoznacznego określenia, jakie cechy w istocie statuują umowę kredytu walutowego; (2) „Czy w razie przesądzenia przez sąd powszechny nieważności umowy kredytowej zawartej pomiędzy konsumentem w rozumieniu art. 221 k.c., a przedsiębiorcą w rozumieniu art. 431 k.c. - przepisy art. 405 i art. 410 k.c. należy interpretować w taki sposób, że stronom nieważnego stosunku zobowiązaniowego przysługują tylko roszczenia o zwrot kwoty, o jaką w I CSK 1907/26 7 wyniku wykonywania umowy kredytu wzbogaceniu uległa druga strona, ale w granicach jej zubożenia, co oznacza, że w świetle art. 405 k.c. konsument nie może domagać się zwrotu od Banku kwot rat kapitałowo - odsetkowych świadczonych w wykonaniu umowy kredytu w wysokości odpowiadającej kwocie wypłaconego mu kapitału kredytu a bank nie może domagać się zwrotu kapitału kredytu od konsumenta w kwocie odpowiadającej wysokości rzeczywiście otrzymanych przez Bank rat kapitałowo - odsetkowych od konsumenta?” – zdaniem skarżącego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest, w efekcie, rozstrzygnięcie, czy dotychczasowe orzecznictwo, w tym orzecznictwo Sądu Najwyższego jest aktualne i przepisy art. 405 i 410 k.c. powinny być wykładane w sposób zakładający powstanie dwóch niezależnych od siebie roszczeń, czy też należy dokonać ich automatycznej kompensaty. Przywołane przez pozwanego okoliczności, wywody oraz wnioski ostatecznie uzasadniały, w jego ocenie, potrzebę przyjęcie jego skargi kasacyjnej do rozpoznania, przy czym analogiczny skutek, zdaniem skarżącego, odnosił się też do powołanej przezeń przyczyny kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Zdaniem skarżącego zachodziła, bowiem, potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to jest: art. 3851 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13 (a); art. 3851 § 1 k.c. oraz art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13 (b); art. 69 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe (c), art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c., albowiem budzą one nadal poważne wątpliwości interpretacyjne i powodują rozbieżności w orzecznictwie w kontekście umów kredytów frankowych. Celem wykazania tej przesłanki skarżący zaprezentował rozbudowane uzasadnienie dotyczące wykładni powyższych przepisów w kontekście okoliczności stanu faktycznego przedmiotowej sprawy z jednoczesnym uwzględnieniem obowiązującego orzecznictwa sądowego, w tym Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie I CSK 1907/26 8 przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej skarżący oparł na przesłankach uregulowanych art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Przesłanki te nie zostały jednak spełnione. Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001, II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11, z dnia 11 stycznia 2002, III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ., z dnia 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16, nie publ.). Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo I CSK 1907/26 9 niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, nie publ. i z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.). Po wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 czerwca 2025 r., C - 396/24, który został wydany w sprawie z powództwa przedsiębiorcy (banku) przeciwko konsumentowi o zwrot świadczeń spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy kredytowej, w orzecznictwie krajowym w sprawach z kolei z powództwa konsumenta przeciwko przedsiębiorcy (bankowi) o zwrot świadczeń spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy kredytowej nadal zdecydowanie dominowała teoria dwóch kondykcji. Dalsze judykaty Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przemawiały za stosowaniem tej teorii w sporach wytoczonych przez konsumentów przeciwko bankom (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2026 r. I CSK 303/26 i I CSK 357/26). Wprawdzie 10 września 2026 r. - na kanwie sprawy w takiej konfiguracji podmiotowej - zapadł kolejny wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (C-510/25), ale nie oznacza on wykluczenia stosowania teorii dwóch kondykcji (por. też pkt 76-79 uzasadnienia tego wyroku). W odniesieniu natomiast do podnoszonych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozostałych kwestii prawnych i wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tzw. kredytów frankowych, w tym klauzul przeliczeniowych i ich skutków dla bytu prawnego tego rodzaju umów, należy stwierdzić, że zostały już one wyjaśnione szczegółowo w orzecznictwie sądowym (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego w sprawach I CSK 2225/23, I CSK 2268/23, I CSK 2291/23 i I CSK 2334/23 oraz wyroki w sprawach II CSKP 957/23, II CSKP 1002/23, II CSKP 1956/22, II CSKP 2164/22 i II CSKP 2295/22, II CSKP 690/23, II CSKP 1996/22, II CSKP 2231/22 i II CSKP 278/23, II CSKP 380/23, II CSKP 617/23). Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [PG] [a.ł] I CSK 1907/26 10