I CSK 191/18

Sygn. akt I CSK 191/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa T. B. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (…) w W. o uchylenie uchwał, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym. UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni 2 przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 września 2017 r. powód T. B. oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c., tj. z powołaniem się na nieważność postępowania oraz oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Odwołując się do treści wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzić należy, że nie zostały przez skarżącego przedstawione wystarczające motywy pozwalające na uznanie, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podkreślić bowiem należy, że wyróżniona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zachodzi wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Tych elementów nie można przypisać przedstawionemu przez skarżącego uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej sprowadzanemu do ogólnego stwierdzenia, że Sąd drugiej instancji orzekał bez podstawy prawnej. W orzecznictwie dopuszczono możliwość gromadzenia środków pieniężnych w funduszu remontowym wspólnoty (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2010 r., 3 V CSK 367/09, OSNC 2010, nr 11, poz. 153, wyroki Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 24 września 2013 r., I ACa 571/13, nie publ. oraz z dnia 24 stycznia 2014 r., I ACa 1499/13, nie publ.). W orzecznictwie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 16 listopada 2012 r., I ACa 663/12, nie publ.). Wyjaśniono, że istotne jest to, aby były one wydatkowane na cel wskazany w art. 12 i art. 14 ustawy o własności lokali (związane z zarządzaniem i utrzymaniem nieruchomości wspólnej). W przypadku takich części, jak tarasy (balkony), które stanowią element konstrukcyjny budynku, ich wady oddziaływają na więcej niż jeden lokal, co nakłada na wspólnotę obowiązek ponoszenia kosztów związanych z ich remontem i konserwacją, a nie wyłącznie na właściciela lokalu, który korzysta z tarasu. Właściciele takich lokali, zgodnie z art. 13 ust. 1 o własności lokali, powinni ponosić jedynie te koszty, które w pewnym uogólnieniu dotyczą wierzchniej warstwy wykończeniowej (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2008 r., III CZP 10/08, BSN 2008, nr 3, s. 6, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2017 r., II OSK 1929/15, nie publ. oraz wyroki Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 sierpnia 2013 r.,I ACa 484/13, nie publ., Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2017 r., I ACa 1638/16, nie publ., Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 września 2016 r., I ACa 163/16, nie publ.). W sprawie nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak szczegółowego uzasadnienia okoliczności uzasadniających podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności postępowania. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego - na stosowany wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną - orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99, 108 § 1 i 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz przepisów § 21 w zw. z § 15 ust. 1, § 10 ust. 4 pkt 2 i § 5 pkt 7 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (jedn. tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 265). 4