I CSK 218/19

Sygn. akt I CSK 218/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z wniosku K. B. M. przy uczestnictwie J. R. i K. B. o stwierdzenie nabycia spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt IV Ca (…) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wnioskodawczyni K. B. M. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w W. , którym to orzeczeniem oddalono apelację skarżącej od postanowienia w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna to nadzwyczajny środek zaskarżenia o celu przede wszystkim publicznoprawnym. Celem tym jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa oraz spójności i prawidłowości wykładni prawa. Realizacji powyższej 2 funkcji służy uregulowana w art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. instytucja przedsądu. Stosownie do ww. przepisów Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podejmowanie odrębnej decyzji w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania ma również na celu realizację zasady szybkości postępowania oraz pozwala zaakcentować wysoce sformalizowany charakter postępowania przed Sądem Najwyższym, o czym świadczą określone wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Jako pierwszą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa przywołanie tej przyczyny wymaga poprawnego zidentyfikowania problemu, w tym odniesienia go do konkretnych przepisów. Konieczne jest także przedstawienie argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen danego zagadnienia (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01). Podniesiony problem musi również charakteryzować się nowością; zagadnienie, które było już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, co do zasady traci ten walor (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 marca 2012 r., II PK 294/11). Istotność problemu prawnego wyraża się natomiast w tym, że ma on znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2012 r., I CSK 496/11). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sformułowano dwa zagadnienia. Pierwsze z nich nie stanowi kompletnego zdania, wobec czego niemożliwe jest odczytanie stojącego za nim zamysłu. Z tej przyczyny nie sposób uznać, by tak ujęty problem prawny uzasadniał przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Drugie z zagadnień wskazanych przez skarżącą sprowadza się do pytania o prawidłowość konkretnej decyzji procesowej Sądu Okręgowego w postaci odmowy dopuszczenia dowodu. Tak sformułowane zagadnienie należy uznać za całkowicie pozbawione waloru ogólności. Nie pozostaje ono również w związku z zarzutami skargi kasacyjnej wnioskodawczyni, 3 które dotyczyły jedynie naruszenia art. 962 zd. 2 k.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., przy czym drugi z tych zarzutów, jako dotyczący wyłącznie oceny dowodów, nie mógłby być uznany za skuteczny wobec ograniczeń wynikających z art. 3983 § 3 k.p.c. Tymczasem przedstawiony Sądowi problem prawny musi mieć konkretny związek z rozstrzygnięciem danej sprawy, to jest z zarzutami skargi oraz podstawą prawną i faktyczną zaskarżonego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13). Jako drugą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na jej oczywistą zasadność. Oparcie wniosku na tej przesłance wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd II instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (post. Sądu Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Oczywista wadliwość kwestionowanego orzeczenia musi występować w ramach podstaw skargi (post. Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2001 r., III CKN 557/01). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd II instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Skarżąca upatrywała oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w nierozważeniu przez Sąd II instancji wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków. Nie wyjaśniła jednak we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, które zarzuty lub wnioski nie zostały rozważone przez Sąd Okręgowy, ani w czym przejawia się oczywiste przełożenie tej okoliczności na zasadność złożonego obecnie środka zaskarżenia. 4 Kierując się powyższymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach nie orzeczono, ponieważ sformułowany w odpowiedzi na skargę wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego został złożony tylko na wypadek oddalenia skargi po jej przyjęciu do rozpoznania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji postanowienia. aj