I CSK 239/15

Sygn. akt I CSK 239/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z wniosku T. B. przy uczestnictwie A. B. i M. B. o stwierdzenie nabycia spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 grudnia 2015 r., na skutek skarg kasacyjnych wnioskodawcy i uczestnika M. B. od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt V Ca 91/14, 1. odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania 2. ustala, iż wnioskodawca i uczestnik postępowania M. B. koszty postępowania kasacyjnego ponoszą we własnym zakresie. UZASADNIENIE 2 Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach: - w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne - istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów - zachodzi nieważność postępowania - skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa. Skarga kasacyjna wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Tę samą podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał w swojej skardze kasacyjnej także uczestnik postępowania M. B.. Analiza wniosków o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania i ich uzasadnień prowadzi do stwierdzenia, że wskazane przez skarżących podstawy przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania. Twierdzenie skarżących o istnieniu przesłanki do przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania z powodu ich oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie przez skarżących. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia 3 prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżących, związane z zarzutami naruszenia przepisów postępowania, nie daje zaś podstaw. Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.