I CSK 240/16

WyrokIzba Cywilna2016-12-07

Skład orzekający: Krzysztof Pietrzykowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy dopuszczalne jest zasiedzenie służebności przesyłu za czas, gdy nie weszły jeszcze w życie przepisy regulujące tę służebność, a jeśli tak, to czy wymaga to wykładni art. 305(1) w związku z art. 172 § 1 k.c.?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ kwestia dopuszczalności zasiedzenia służebności przesyłu za czas przed wejściem w życie przepisów regulujących tę służebność nie budzi już wątpliwości w orzecznictwie. Utrwalone jest stanowisko, że wcześniej możliwe było nabycie jedynie służebności gruntowej o treści tożsamej ze służebnością przesyłu, a nie samej służebności przesyłu.
Stan faktyczny
Wnioskodawcy złożyli wniosek o ustanowienie służebności przesyłu. Sąd Okręgowy wydał postanowienie. Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, powołując się na potrzebę wykładni art. 305(1) w związku z art. 172 § 1 k.c. w zakresie dopuszczalności zasiedzenia służebności przesyłu za czas, gdy przepisy o niej jeszcze nie obowiązywały.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od każdego z wnioskodawców na rzecz uczestnika kwoty po 240 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I CSK 240/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku Z. A. i Z. A. przy uczestnictwie T. S.A. w K. o ustanowienie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 7 stycznia 2016 r., sygn. akt V Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od każdego z wnioskodawców na rzecz uczestnika kwoty po 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołali się na potrzebę wykładni przepisów prawa: art. 3051 w związku z art. 172 § 1 k.c., określając to bardzo krótko (jednym zdaniem) jako potrzebę wyjaśnienia dopuszczalności zasiedzenia służebności przesyłu. Tak ujęty wniosek nie przekonuje do przyjęcia skargi do rozpoznania, a w zasadzie nie jest on wcale uzasadniony, nie wiadomo bowiem, o jaką potrzebę wykładni skarżącemu chodzi. Skarżący nie wskazał w tym zakresie ani rozbieżności w judykaturze, ani rozbieżności w doktrynie co do konkretnej kwestii, która wymagałaby wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. Co najwyżej można przypuszczać, że może mu w ogóle chodzić o dopuszczalność uznawania zasiedzenia służebności przesyłu za czas, gdy nie weszły jeszcze w życie przepisy regulujące tę służebność. Kwestia ta nie budzi już jednak wątpliwości w orzecznictwie: nie było oczywiście możliwe wcześniej nabycie takiej służebności, lecz wyłącznie służebności gruntowej o treści tożsamej ze służebnością przesyłu. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3989 § 1 KPCart. 3051art. 172 § 1 KC§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 22.07.2026. · PDF źródłowy