I CSK 2438/24

I CSK 2438/24 POSTANOWIENIE 25 lutego 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska na posiedzeniu niejawnym 25 lutego 2025 r. w Warszawie w sprawie ze skargi M.S. z udziałem A.B. i B.B. przy udziale T. spółki z graniczoną odpowiedzialnością w U., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie i B. w U. o umorzenie zobowiązań bez ustalania planu spłaty, na skutek skargi kasacyjnej M.S. od postanowienia Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 12 lutego 2024 r., V Gz 106/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. (M.M.) (AG) UZASADNIENIE Postanowieniem z 12 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej oddalił zażalenia wniesione przez upadłych A.B. i B.B. oraz wierzyciela M.S. na postanowienie Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z 4 października 2023 r. w sprawie z wniosku A.L. z udziałem Gminy Miasta G. o ustaleniu planu spłaty wierzycieli. Wierzyciel M.S. wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył postanowienie Sądu drugiej instancji w części, w jakiej oddalone zostało jego zażalenie, oraz I CSK 2438/24 2 wniósł o uchylenie postanowień sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi upadli wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony – co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano oczywistą zasadność skargi. W ocenie skarżącego Sąd Okręgowy I CSK 2438/24 3 zastosował przepisy ustawy Prawo upadłościowe, które są niezgodne z Konstytucją RP, albowiem nie zawiera ona przepisu pozwalającego na pozbawienie wierzyciela w całości albo w części przysługującej mu wierzytelności pieniężnej. Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02; z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05; z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). W analizowanej skardze kasacyjnej nie wykazano tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Podniesione zarzuty stanowią jedynie polemikę z wykładnią przepisów prawa dokonaną przez sąd. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [a.ł]