I CSK 250/13

Sygn. akt I CSK 250/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Z. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w W. i Dyrektorowi Aresztu Śledczego w X. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W tej sprawie osoba osadzona w zakładzie karnym i areszcie śledczym wystąpiła o publikację przeprosin i zadośćuczynienie w związku z naruszeniem jej dóbr osobistych w czasie osadzenia. Naruszenie to miało polegać na uniemożliwieniu powodowi właściwego odżywiania - powód dowodził, że cierpi na fobię żywieniową i może się odżywiać wyłącznie posiłkami przygotowywanymi samodzielnie albo przez żonę. Sąd I instancji oddalił powództwo, a Sąd II instancji apelację. W skardze kasacyjnej jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołano się na oczywistą zasadność skargi. Ma ona wynika z niesprawiedliwości zaskarżonego wyroku, której przyczyną jest uznanie, że powód nie doznał szkody, podczas gdy doznanie przez niego szkody w kontekście stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości. Uzasadnienie wniosku nie jest jednak niczym więcej niż polemiką z rozstrzygnięciem, nie świadczy zatem o oczywiście nieprawidłowym wyłożeniu lub zastosowaniu prawa. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aw jw