I CSK 2782/25

I CSK 2782/25 POSTANOWIENIE 16 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 16 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa T.S. przeciwko P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 9 kwietnia 2024 r., I ACa 18/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na rzecz T.S. 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [J.T.] I CSK 2782/25 2 UZASADNIENIE Pozwany P. sp. z o.o. w P. (dalej: lotnisko) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu oddalającego w części apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę z powództwa T.S. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jako pierwszą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał potrzebę dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Podniósł, że wykładni takiej wymagają art. 129 ust. 2 p.o.ś. oraz art. 136 ust. 3 p.o.ś., oraz wyjaśnił, że problem dotyczy tego, czy odszkodowanie z tytułu utraty wartości nieruchomości (art. 129 ust. 2 p.o.ś.) przysługuje już w związku z faktem wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania (OOU) na terenie, na którym znajduje się dana nieruchomość, czy też roszczenie odszkodowawcze powstaje jedynie w związku z wprowadzeniem danym aktem prawa miejscowego skonkretyzowanych ograniczeń w sposobie korzystania z danej nieruchomości. Potrzeba, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., oznacza, że określony przepis, istotny z punktu widzenia podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, może być rozumiany na różne sposoby, a orzecznictwo i nauka prawa albo nie wypracowały w tym przedmiocie żadnego poglądu, albo prezentują rozbieżne stanowiska. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno w takim wypadku zawierać wskazanie, które przepisy wymagają wykładni i na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich rozumieniem lub rozbieżnościami w ich stosowaniu (zob. postanowienia SN z: 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09 oraz 24 kwietnia 2018 r., II CSK 743/17). Rozbieżność w orzecznictwie sądów powinna natomiast zostać wykazana przez przywołanie judykatów, w których odmienne rozstrzygnięcia zapadły w stanach faktycznych nieróżniących się od siebie w relewantny prawnie sposób I CSK 2782/25 3 (zob. postanowienie SN z 7 czerwca 2015 r., III CSK 59/15). Brak spójności orzecznictwa przestaje mieć znaczenie prawne wtedy, gdy po jego wystąpieniu wydana zostanie w danym przedmiocie uchwała Sądu Najwyższego działającego w poszerzonym składzie (zob. postanowienie SN z 31 maja 2023 r., I CSK 3360/22). Wstępnie należy wskazać na dwie kwestie. Po pierwsze, nawiązanie do art. 136 ust. 3 p.o.ś. na s. 2 skargi kasacyjnej stanowi zapewne wynik omyłki pisarskiej spowodowanej kopiowaniem treści z innej skargi kasacyjnej. Sprawa nie dotyczyła bowiem odszkodowania z tego przepisu. To samo tyczy się zawartego na s. 2 skargi kasacyjnej wywodu dotyczącego tzw. nieponiesionych kosztów rewitalizacji akustycznej. Problem ten nie dotyczy bowiem niniejszej sprawy. Po drugie, na s. 2-3 skargi kasacyjnej wskazano na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Sprowadza się ono jednak do nakreślonego wyżej problemu z wykładnią art. 129 ust. 2 p.o.ś., a w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący skupia się na przyczynie kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. i nie przedstawia odrębnego wywodu dotyczącego istotnego zagadnienia prawnego. Z tego powodu wskazanie na przyczynę kasacyjną z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jako drugą z przywołanych przyczyn, nie wymaga odrębnego omówienia. Przechodząc do meritum problemu dotyczącego art. 129 ust. 2 p.o.ś. należy wskazać, że w uchwale – 7 – SN z 6 listopada 2024 r., III CZP 27/24, wyjaśniono, iż właścicielowi nieruchomości, której wartość zmniejszyła się na skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania, przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, chociażby zmniejszenie to nie miało związku z ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a tej ustawy. Wspomniana uchwała usunęła zatem istniejące wcześniej rozbieżności w wykładni wskazanego przez lotnisko przepisu – w kierunku niekorzystnym dla skarżącego. Tym samym sprawa nie podlegała przyjęciu do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. I CSK 2782/25 4 Jako trzecią przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. Przedstawił przy tym krótki wywód dotyczący tego, że zdaniem pozwanego lotniska Sąd Apelacyjny przerzucił na biegłego dokonanie części ustaleń faktycznych oraz wykładni prawa w zakresie interpretacji art. 129 ust. 2 p.o.ś., a w konsekwencji bezkrytycznie przyjął stanowisko biegłego w tym zakresie na etapie orzekania w sprawie; do podobnie ujętych zarzutów w postępowaniu apelacyjnym odnosił się również Sąd Apelacyjny (s. 13 nienumerowanego uzasadnienia wyroku SA). Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w części dotyczącej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie wyjaśnia, dlaczego skarżący uważa, że Sąd drugiej instancji przeniósł ciężar orzekania w sprawie na biegłego – wywody skarżącego w tym przedmiocie (s. 15-16 skargi) sprowadzają się do kompilacji poglądów orzecznictwa i doktryny na temat dowodu z opinii biegłego, lecz nie odnoszą się do sprawy. Już ta okoliczność wyklucza uznanie skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnioną. Nadto analiza uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego wskazuje, że dokonał on samodzielnej oceny prawnej; ocenił także dowód z opinii biegłego. I CSK 2782/25 5 Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [J.T.] [SOP]