I CSK 2850/22

Sygn. akt I CSK 2850/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa E. D. przeciwko B. D. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, na posiedzeniu niejawnym 21 grudnia 2022 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie, na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z 16 listopada 2021 r., sygn. akt II Ca 678/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od B. D. na rzecz E. D. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Pozwany B. D. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu, oddalającego apelację pozwanego w sprawie z powództwa E. D. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. Podniósł przy tym, że Sąd drugiej instancji w sposób kwalifikowany naruszył art. 898 § 1 k.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie, „skutkujące nieprawidłowym uznaniem, że pozwany dopuścił się rażącej niewdzięczności względem powódki, bez jednoczesnego przeprowadzenia jakichkolwiek ustaleń faktycznych co do nagannego zachowania samej powódki, 2 będącej darczyńcą, pomimo zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu szeregu dowodów potwierdzających niewłaściwe zachowania darczyńcy, budzące wątpliwości co do jej stanu psychicznego, finalnie doprowadzając do ferowania wyroku całkowicie wadliwego, bo sprowadzającego się do zastosowania przepisów prawa materialnego w oparciu o rażąco niedostatecznie ustalony stan faktyczny”. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Oczywista wadliwość kwestionowanego orzeczenia musi występować w ramach podstaw skargi (postanowienie Sądu Najwyższego z 20 grudnia 2001 r., III CKN 557/01). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Przytoczone na wstępie in extenso stanowisko pozwanego, wyczerpujące argumentację zawartą w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie świadczy o oczywistej zasadności skargi w opisanym wyżej rozumieniu. Jedyny przepis wskazany w ramach podstaw skargi, to jest art. 898 § 1 k.c., nie koresponduje z dostrzeganymi przez skarżącego przyczynami oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Pozwany wskazuje bowiem, że w sprawie nie poczyniono ustaleń faktycznych co do nagannego zachowania powódki (darczyńcy), tymczasem na podstawie zebranego materiału można było ustalić dalsze, określone fakty, które w innym świetle ukazałyby postępowanie pozwanego 3 i mogłyby być poddane ocenie pod kątem dopuszczenia się rażącej niewdzięczności względem powódki. Ta argumentacja nie mogła jednak być skuteczna, po pierwsze, z tej przyczyny, że wywody skarżącego, mające świadczyć o oczywistej zasadności skargi, nie pozostają w związku z podstawami skargi. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą wyłącznie naruszenia prawa materialnego, wobec czego dostrzeganie wadliwości zaskarżonego orzeczenia w braku (niepoczynieniu) ustaleń, w sposób oczywisty odnoszące się do kwestii procesowych, nie mogą przekonać o wystąpieniu w sprawie przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Po drugie, w postępowaniu ze skargi kasacyjnej ustalenia faktyczne Sądu drugiej instancji wiążą Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i nie mogą być kwestionowane przez stronę (art. 3983 § 3 k.p.c.). Wynikająca z motywów wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania sugestia, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego można było ustalić określone fakty, nie może mieć zatem znaczenia na obecnym etapie postępowania. W konsekwencji nie sposób przyjąć, by zaskarżony wyrok naruszał art. 898 § 1 k.c. w stopniu świadczącym o wystąpieniu w sprawie przyczyny kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [as] l.n