I CSK 295/23

I CSK 295/23 POSTANOWIENIE 20 kwietnia 2023 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Łochowski na posiedzeniu niejawnym 20 kwietnia 2023 r. w Warszawie, w sprawie z powództwa S. P. i M. P. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w G. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w G. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 8 września 2022 r., V ACa 410/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od Banku spółki akcyjnej w G. na rzecz S. P. i M. P. po 1350 zł zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Pozwany Bank S.A. w G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 8 września 2022 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne: 1) Czy art. 8 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. Prawo dewizowe ma zastosowanie – jako przepis imperatywny – do umowy kredytu zawartej z konsumentem w dacie obowiązywania tejże ustawy w przypadku uznania przez sąd za abuzywne postanowień tej umowy dotyczących przeliczeń kredytu denominowanego po kursie z tabeli banku, co w efekcie prowadzi do zastosowania kursu ogłaszanego przez NBP w miejsce wyeliminowanych postanowień umownych? I CSK 295/23 2 2) Czy sąd oceniając stosunek prawny nawiązany na kilka lat przed akcesją Polski do Unii Europejskiej, w sytuacji, gdy Polski system prawny nie był jeszcze dostosowany do prawa UE, powinien stosować prounijną wykładnię prawa? W odpowiedzi na skargę powodowie wnosili o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08). Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym wymaganiom. Skarżący nie wskazał argumentów prawnych, które prowadziłyby do rozbieżnych ocen w zakresie sformułowanych zagadnień prawnych. Nie wykazał również, dlaczego dotychczasowy obszerny dorobek orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz TSUE, na który powołuje się w uzasadnieniu, jest niewystarczający do ich rozstrzygnięcia. Ponadto w zakresie drugiego zagadnienia skarżący nie przedstawił wywodu wskazującego na to, jaki wpływ miałaby ewentualna odpowiedź na wynik sprawy. Nawet bowiem, gdyby przyjąć, że odpowiedź miałaby być negatywna, z której wynikałoby, że we wskazanych okolicznościach sąd nie powinien (nie miał obowiązku) stosować prounijnej (zgodnej) wykładni prawa, nie oznaczałoby to jeszcze wykluczenia dopuszczalności dokonania takiej wykładni. I CSK 295/23 3 Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania a stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego. r.g. [ms]