I CSK 307/26

I CSK 307/26 POSTANOWIENIE 25 sierpnia 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa T.W. i J.W. przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. o zapłatę i ustalenie, na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 26 maja 2025 r., I ACa 2562/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów po 1350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu postanowienia do dnia zapłaty. (M.T.) UZASADNIENIE Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 26 maja 2025 r., sygn. I ACa 2562/23. Powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I CSK 307/26 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełniona. Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wskazał, że Sąd II instancji zaniechał rozpoznania istoty sprawy w zakresie okoliczności faktycznych, które ujawniły się po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, a przed wydaniem wyroku przez Sąd II instancji, tzn. nie rozpatrzył w sposób merytoryczny zgłoszonego w toku sprawy przed Sadem II instancji zarzutu wygaśnięcia wierzytelności powodów I CSK 307/26 3 w kwocie 57 772,84 zł, tj. wierzytelności uwzględnionej w wyroku Sądu I instancji, która - zdaniem pozwanego - wygasła na skutek złożonego przez powodów oświadczenia o potrąceniu z 9 stycznia 2024 r. W rozpoznawanej sprawie oczywista zasadność skargi nie zachodzi. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Apelacyjny nie pominął oświadczenia powodów o potrąceniu z 9 stycznia 2024 r. Przeciwnie, odniósł się do niego szczegółowo analizując zarówno materialnoprawne skutki potrącenia, jak i procesowe wymogi skutecznego podniesienia zarzutu potrącenia wynikające z art. 2031 k.p.c. Następnie wyjaśnił, dlaczego dokument ten nie mógł zostać uwzględniony przy rozstrzyganiu sprawy. Argumentacja skargi sprowadza się zatem do polemiki z oceną prawną Sądu Apelacyjnego oraz przyjętą przez ten Sąd wykładnią art. 2031 k.p.c. Nie można podzielić stanowiska, że Sąd II instancji nie rozpoznał istoty sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, iż Sąd ten rozpoznał i ocenił zgłoszone twierdzenia dotyczące wygaśnięcia wierzytelności na skutek potrącenia, uznając je za nieskuteczne z przyczyn szczegółowo wskazanych w motywach orzeczenia. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (M.T.) [SOP]