I CSK 3151/22

Sygn. akt I CSK 3151/22 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Starostwa Opatowskiego przeciwko P. Oddział w O. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym 13 stycznia 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie, na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 26 listopada 2021 r., sygn. akt I ACa 437/20, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2) nie obciąża pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz powoda (Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej). UZASADNIENIE Wyrokiem z 8 stycznia 2020 r. Sąd Okręgowy w Kielcach zasądził od pozwanego P. Oddział w O. na rzecz powoda Skarbu Państwa- Starostwa Opatowskiego kwotę 124 469 zł., oddalając powództwo w pozostałej części. Apelacja pozwanego została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 26 listopada 2021 r. Pozwany zaskarżył ten wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jej przyjęcie do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia przysługujący od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służący ochronie interesu 2 publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Skarżący nie wskazał we wniosku konkretnej, wymienionej w powołanym wyżej art.3989 § 1 k.p.c. przyczyny kasacyjnej, uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie wniosku składa się w istocie z chaotycznej relacji z dotychczasowego przebiegu postępowania bez jakiejkolwiek uchwytnej myśli przewodniej, pozwalającej Sądowi Najwyższemu na zorientowanie się, czy i jakie ewentualnie skarżący powziął wątpliwości prawne na gruncie tej sprawy lub też czy wystąpiła inna przyczyna kasacyjna. Nie sposób zatem ustalić, o co chodzi we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej. Skarga jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, przy sporządzaniu której obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, mający na celu zapewnienie dochowania jej standardów zarówno w zakresie treści podstaw kasacyjnych, jak i treści wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie jest rolą i zadaniem Sądu Najwyższego rekonstruowanie przyczyny kasacyjnej, która powinna być przez skarżącego jednoznacznie przedstawiona przez przytoczenie określonego punktu z art.3989 § 1 k.p.c. i należycie uzasadniona we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania; tym bardziej nie może Sąd Najwyższy zastępować zawodowego pełnomocnika procesowego strony w tych obowiązkach. Co więcej, że względu na publicznoprawną funkcję skargi kasacyjnej jako narzędzia ujednolicania orzecznictwa, musi ona najpierw pomyślnie przejść „test” istnienia przesłanek 3 przyjęcia skargi do rozpoznania wskazanych w art.3989 § 1 k.p.c., przeprowadzany właśnie na etapie przedsądu, podczas którego Sąd Najwyższy nie bada podstaw kasacyjnych, lecz przytoczone przez skarżącego okoliczności mające przekonać Sąd Najwyższy o potrzebie nadania jej dalszego biegu. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje podstawę w art.102 k.p.c. ze względu na udokumentowany stan majątkowy i finansowy skarżącego. , 4