I CSK 347/20

Sygn. akt I CSK 347/20 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z wniosku J. K. i E.K. przy uczestnictwie Szkoły (…) w W. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lutego 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt V Ca (…), 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. zasądza od Szkoły (…) w W. na rzecz J. K. i E. K. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Postanowieniem z 18 grudnia 2019 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację uczestniczki Szkoły (…) w W. w sprawie z wniosku J. K. i E. K. o stwierdzenie zasiedzenia bliżej określonej nieruchomości gruntowej. Uczestniczka wystąpiła ze skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu drugiej instancji, datowaną na 16 marca 2020 r., to jest ostatni dzień terminu na wniesienie 2 tego środka zaskarżenia. Wobec istnienia braku formalnego skargi uczestniczka została wezwana do przedłożenia pełnomocnictwa uprawniającego pełnomocnika, który wniósł skargę, do reprezentacji wnioskodawczyni w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Wraz z pismem z 10 czerwca 2020 r. skarżąca nadesłała stosowny dokument, datowany na 8 czerwca 2020 r. W treści pełnomocnictwa wskazano, że uczestniczka potwierdza „wszystkie dotychczasowe czynności procesowe w sprawie, włącznie z wniesieniem skargi kasacyjnej”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Z przedstawionych wyżej okoliczności wynika, że pełnomocnik uczestniczki nie był uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej w dniu, na który była datowana skarga (16 marca 2020 r.), będącym jednocześnie dniem, w którym upływał termin do jej wniesienia. Pełnomocnictwa przedstawione w toku sprawy (k. 155 i 345) ograniczały bowiem zakres legitymacji pełnomocnika do działania wyłącznie przed sądami powszechnymi, co oznacza, że nie miał on prawa do reprezentowania skarżącej w postępowaniu kasacyjnym. Nadesłany natomiast później dokument zawierający stosowne upoważnienie został sporządzony po upływie terminu na wniesienie skargi kasacyjnej. Tym samym należy uznać, że nie został usunięty brak formalny skargi kasacyjnej w postaci niewykazania umocowania do reprezentacji wnioskodawczyni w postępowaniu kasacyjnym. Dokument sporządzony 8 czerwca 2020 r. nie mógł bowiem uprawniać do złożenia skargi kasacyjnej, skoro termin na wniesienie skargi upłynął w dacie wcześniejszej. Oczekiwanego przez skarżącą skutku legitymizacji wcześniejszych działań pełnomocnika, który wniósł skargę kasacyjną, nie mogło także wywołać oświadczenie o potwierdzeniu dotychczasowych czynności pełnomocnika, gdyż oświadczenie to zostało złożone po upływie terminu na wniesienie skargi, a w toku tego terminu pełnomocnik ten nie był umocowany do dokonania ww. czynności procesowej. Opisane działanie, tzn. potwierdzenie wcześniej dokonanych czynności, miałoby znaczenie jedynie w razie złożenia stosownego oświadczenia przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. 3 Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako sporządzona przez osobę nieuprawnioną (postanowienia Sądu Najwyższego z 27 listopada 2009 r, II CSK 399/09, z 16 kwietnia 2014 r., II CSK 587/13 oraz z 28 sierpnia 2019 r., III CSK 61/19). W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna uczestniczki podlegała odrzuceniu już przez Sąd drugiej instancji, a wobec nieodrzucenia jej przez ten Sąd, uzasadnione było odrzucenie skargi przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 2 w zw. z § 3 k.p.c. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia. jw