I CSK 366/16

Sygn. akt I CSK 366/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z powództwa H. Spółki z o.o. w W. przeciwko Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Celnego w P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację powoda – H. Spółka z o.o. z siedzibą w W. przeciwko Skarbowi Państwa – Naczelnikowi Urzędu Celnego w P. od wyroku Sądu Rejonowego w P. oddalającego powództwo o zapłatę. W skardze kasacyjnej od tego wyroku powód uzasadniał wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem przesłanek z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna Sąd Najwyższy działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r., sygn. akt I CSK 206/07, nie publ.). Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powinien przedstawić argumentację jurydyczną pozwalającą przyjąć, że w sprawie rzeczywiście występuje przywołana w nim przesłanka. (postanowienia SN z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I CSK 178/07, nie publ. i z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05,nie publ.). W odniesieniu do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga to uzasadnienia, że przedstawione zagadnienie prawne jest istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze. Dla wykazania takiej jego kwalifikacji skarżący powinien przede wszystkim jasno określić treść i zakres zagadnienia prawnego oraz przytoczyć wyczerpujące argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen i wątpliwości związanych z rozumieniem, czy stosowaniem przepisów prawa, których zagadnienie dotyczy i wskazać czy były one już przedmiotem wypowiedzi judykatury. Wymagania tego nie spełnia ogólne jedynie określenie przez stronę skarżącą zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, jako problemu interpretacji charakteru prawnego przepisów 3 ustawy hazardowej i powołanie się na występujące na gruncie odpowiedzialności karnoskarbowej za czyn z art. 107 § k.k.s. niejasności w odniesieniu do kwestii techniczności przepisów ustawy hazardowej. Natomiast wskazując na rozbieżność w orzecznictwie sądowym z powołaniem się na stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 października 2014 r. powódka pominęła późniejszy, znany już w chwili wniesienia skargi kasacyjnej, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., P 4/14 ( PTK-A 2015, nr 3, poz. 30), który uznał art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej u.g.h.) za zgodny z Konstytucją oraz stanowisko prawne sformułowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego odnoszące się do możliwości uznania przepisów art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. za przepisy techniczne. Zgodnie z nim uznanie, że są to przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. nie daje podstawy do stwierdzenia naruszenia obowiązku ich notyfikacji, a tym samym nie przesądza o bezprawności (postanowienia SN z dnia: 20 listopada 2015 r., III CZP 82/15, nie publ. i z dnia 10 grudnia 2015 r., V 137/15 nie publ.). Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c. i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, tekst jedn. Dz.U. 2013 r., poz. 1150). aj