I CSK 3740/22

I CSK 3740/22 POSTANOWIENIE 12 lipca 2023 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Zawistowski na posiedzeniu niejawnym 12 lipca 2023 r. w Warszawie, w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości Fundacji dla Uniwersytetu w upadłości w K. przeciwko Uniwersytetowi w K. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości Fundacji dla Uniwersytetu w upadłości w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 13 października 2021 r., I ACa 663/20, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z odsetkami ustawowymi za okres opóźnienia, rozpoczynającego bieg po upływie tygodnia od doręczenia postanowienia skarżącemu. UZASADNIENIE Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach: – w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, I CSK 3740/22 2 – istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, – zachodzi nieważność postępowania, – skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa. Skarga kasacyjna powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2021 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność oraz występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania. Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącego nie daje zaś podstaw. W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut I CSK 3740/22 3 naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08). Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia, wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało. Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionych zagadnień dotyczącego kwestii: – "czy art. 127 ust. 1 Prawa upadłościowego w odniesieniu do rozporządzenia środkami finansowymi z rachunku bankowego Fundacji powołanej zgodnie z Ustawą o Fundacjach stanowi czynność faktyczną czy też jest czynnością prawną obejmującą rozporządzenie majątkiem Fundacji", – "czy w oparciu o art. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 Ustawy o Fundacjach Fundacja może przyjmować środki pieniężne, które nie będą stanowiły jej majątku pomimo, że w Ustawie o Fundacjach i Statucie Fundacji (Powódki) nie określono, aby działalność Fundacji polegała na podejmowaniu czynności faktycznych przekazywania środków pieniężnych w inny sposób aniżeli przyjęcie darowizny i (ewentualne) wykonanie polecenia darczyńcy, co stanowi rozporządzenie środkami stanowiącymi majątek Fundacji" – "czy w oparciu o art. 888 k.c. w zw. z art. 893 k.c. w zw. z art. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 Ustawy o Fundacjach Fundacja - osoba dokonująca przelewu na rachunek bankowy Fundacji z określeniem tytułu przelewu „darowizna” (wpisując w tytule przelewu w języku angielskim słowo: donation) dokonuje technicznego przekazania środków pieniężnych bez włączania I CSK 3740/22 4 tychże przez przyjmującego do majątku Fundacji czy też przekazuje środki pieniężne do majątku Fundacji, które Fundacja na podstawie art. 893 k.c. przekazuje w ramach włożenia na obdarowanego (Fundację) obowiązku oznaczonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem, a tym samym dokonuje rozporządzenia środkami majątku Fundacji" nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienia te mogły – z punktu widzenia okoliczności rozstrzyganej sprawy – być uznane za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. sp [ms]