I CSK 375/18

Sygn. akt I CSK 375/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa T.P. przeciwko Bankowi [...] S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]. z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt VI ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w […]. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 maja 2015 r., którym oddalono powództwo o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kwoty 300.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi. Powódka w skardze kasacyjnej powołała podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Stwierdziła, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na zaakceptowanie przez Sąd Apelacyjny oddalenia przez Sąd Okręgowy wniosków dowodowych powódki oraz z uwagi na rażące naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. polegające na nieustaleniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Wskazała także, że Sąd Apelacyjny nie wywiązał się z obowiązków nałożonych na sąd odwoławczy w art. 382 k.p.c., ponieważ zaniechał poczynienia ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia. Stwierdziła, że rażące naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 248 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 § 1 k.p.c. jest oczywiste. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została ukształtowana jako nadzwyczajny środek prawny, służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego, polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego, nie będącego trzecią instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce. Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty 3 jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przyczynie oczywistej jej zasadności wymaga od skarżącego wykazania, że zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych dociekań. Naruszenie prawa powinno mieć charakter szczególny i kwalifikowany (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.). Nie spełnia tej przesłanki jedynie powołanie naruszenia konkretnego przepisu prawa, ale sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 230; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 38/06, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.). Analiza uzasadnienia wniosku powódki nie pozwala na stwierdzenie, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Brak w nim przekonywującego wywodu prawnego o zaistnieniu takiego stanu rzeczy w stosunku do zaskarżonego orzeczenia. W pierwszym rzędzie, skarżąca przyczyny oczywistej zasadności skargi upatrywała w uznaniu przez Sąd Apelacyjny, że zasadne było oddalenie przez Sąd Okręgowy wniosków dowodowych powódki o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu rachunkowości i księgowości oraz o nakazanie pozwanemu bankowi dołączenia wszystkich wyciągów rachunków bankowych. Jednak skonfrontowanie argumentacji zawartej we wniosku z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd Apelacyjny odniósł się szczegółowo do podniesionych przez powódkę zarzutów uchybień w postępowaniu dowodowym przed Sądem pierwszej instancji, nie pozwala na uznanie tej przyczyny jako spełnionej, tym bardziej że skarżąca nie odniosła się kwalifikacji tych naruszeń przez sąd. 4 Nie wykazała też rażącego naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., skoro – wbrew jej twierdzeniom – Sąd Apelacyjny wskazał w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, przytoczył bowiem ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, które następnie podzielił. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że jeżeli sąd drugiej instancji podziela stanowisko sądu pierwszej instancji w zakresie podstawy faktycznej, to nie musi powtarzać dokonanych prawidłowo ustaleń; wystarczy stwierdzenie, że ustalenia sądu pierwszej instancji podziela i przyjmuje za swoje (por. np. odrzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, Nr 4, poz. 83 i z dnia 26 października 2017 r., II CSK 25/17, nie publ.). Na tle argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku lakoniczne twierdzenie skarżącej, że doszło również do rażącej obrazy art. 382 k.p.c., ponieważ Sąd Apelacyjny nie uwzględnił zebranego materiału dowodowego i zaniechał poczynienia ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia, nie jest wystarczające do uznania, że skarga jest oczywiście uzasadniona. W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. aj 5