I CSK 40/15

Sygn. akt I CSK 40/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 sierpnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z wniosku J. G. przy uczestnictwie C. G., Z. G., J. G.1, W. G. i S. G. o stwierdzenie nabycia spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 sierpnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I Ca 82/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi m.in. na jej oczywistej zasadności. Stanowiska skarżącego nie sposób jednak podzielić. Oczywista zasadność skargi została oparta o twierdzenie, że Sąd Okręgowy błędnie ocenił w sprawie materiał dowodowy świadczący o stanie psychicznym spadkodawczyni w chwili śmierci. Skarżący zdaje się więc nie dostrzegać, że zarzut taki jest w postepowaniu kasacyjnym niedopuszczalny jako sprzeczny z art. 3983 § 3 k.p.c. Ten zarzut stanowi zaś główną oś wniesionej skargi, gdyż strona wywodzi z niego dalsze zarzuty naruszenia innych przepisów postępowania dowodowego, w tym art. 232 zd. 2 i art. 278 k.p.c. przez niedopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego. Konieczność taka, zdaniem skarżącego, wynikała zaś z błędnego przyjęcia, że opinia biegłego przedstawiona w sprawie jest wiarygodna. Nie można także podzielić poglądu skarżącego, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Chodziłoby tu o art. 278 i 286 w związku z art. 227 i 232 k.p.c. Uzasadnienie wniosku w tym zakresie nie jest jednak przekonywające, gdyż sprowadza się do argumentacji związanej z konkretną sytuacją dowodową, a zatem nie mającą waloru uniwersalnego. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). l.n