I CSK 421/25

I CSK 421/25 POSTANOWIENIE 30 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska na posiedzeniu niejawnym 30 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku M.Ł. z udziałem K.B., E.N., S.L., J.S., S.M., A.O., J.N., K.P., M.S., S.L.1, I.P., S.B., S.Ł., A.R., Gminy T., J.S.1, M.T., H.P., G.P., A.P., B.Ł., A.M., W.Ł., J.Ł., A.Ł., M.B., M.B.1, M.K., M.Ł.1, K.Ł. i D.B. o zasiedzenie, na skutek skargi kasacyjnej M.Ł. od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu z 5 listopada 2020 r., I Ca 97/20, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem z 6 grudnia 2019 r., wydanym w sprawie z wniosku M.Ł. z udziałem T.Ł., J.Ł. S.Ł.1, K.B., Z.C., E.N., S.L., J.S., S.M., J.N., A.O., J.N., K.P., M.S., S.L.1 syna M. i M.1, I.P., S.B., S.Ł., A.R., Gminy T., J.S.1, M.T., S.P., H.P., G.P., A.P. o stwierdzenie zasiedzenia, Sąd Rejonowy w Biłgoraju stwierdził, że M. i S. małżonkowie Ł. nabyli z dniem 2 maja 2016 r. przez zasiedzenie na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej własność bliżej opisanej zabudowanej nieruchomości rolnej położonej w L., oznaczonej jako działka nr […] o powierzchni 0,86 ha oraz nieruchomości rolnej położonej w L. oznaczonej jako działka nr […] o powierzchni 0,17 ha. I CSK 421/25 2 Po rozpoznaniu apelacji uczestnika J.S., Sąd Okręgowy w Zamościu postanowieniem z 5 listopada 2020 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, e oddalił wniosek o zasiedzenie. Wnioskodawca M.Ł. wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na przyczynach kasacyjnych objętych art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca powołał się na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego dotyczące kwestii, czy cyt.: „w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, rygorystyczne wymagania zamanifestowania wobec otoczenia oraz pozostałych współwłaścicieli wejścia w samoistne posiadanie całości gruntu odnoszą się do posiadacza samoistnego, który objął we władanie samoistne nieruchomość, zamanifestował to I CSK 421/25 3 otoczeniu i wykonywał to władztwo w sposób niezakłócony i właściwy dla właściciela przez długie lata - a następnie (po przeszło dwudziestu latach) stał się jego współwłaścicielem w niewielkim udziale czy też do takiego posiadacza samoistnego będzie miało zastosowanie domniemanie wynikające z art. 339 k.c. skoro posiadacz taki obejmując nieruchomość w samoistne władanie nie był współwłaścicielem gruntu, a nadto nie mógł być w żaden sposób ustalony krąg ostatecznych współwłaścicieli, względem których ewentualnie miałby zamanifestować swoje władztwo”. Drugie zagadnie prawne dotyczy kwestii, cyt.: „jakie jest aktualne stanowisko Sądu Najwyższego co do wagi dopełnienia obowiązku meldunkowego jako środka dowodowego, na wykazanie faktu innego aniżeli samo dokonanie czynności administracyjnej w świetle treści art. 244 k.p.c. oraz art. 25 k.c.” Niejasne uzasadnienie tego wniosku oraz niejasny sposób sformułowania przez pozwanego tej części skargi kasacyjnej, która jest poświęcona wnioskowi o przyjęcie skargi, nie pozwala Sądowi Najwyższemu na zorientowanie się co do istoty wątpliwości prawnych pozwanego. Tymczasem w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów nauki, istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy i dotychczas niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia jurydycznego, którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przy okazji rozpoznania skargi kasacyjnej przyczyni się do rozwoju orzecznictwa i nauki prawa oraz będzie miało znaczenie nie tylko dla tej konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 września 2012 r., II CSK 180/12. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14). Skarżący nie sformułował przedstawionych przez siebie zagadnień w sposób przyjęty przy zwracaniu się przez sąd powszechny z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego na podstawie art.390 k.p.c., nie zawarł we wniosku pogłębionego wywodu prawnego usprawiedliwiającego zgłoszone wątpliwości, nie wykazał także argumentami ściśle jurydycznymi zasadności proponowanego sposobu ich rozstrzygnięcia, a także wadliwości rozwiązania przez Sąd drugiej instancji przedstawionego problemu prawnego w sposób rzutujący na wynik sprawy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2 I CSK 421/25 4 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 oraz z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14). W świetle uzasadnienia zaskarżonego postanowienia reformatoryjnego Sądu Okręgowego, zawierającego szczegółowe wywody dotyczące oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów z dokumentów i źródeł osobowych, poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych oraz ocen prawnych, przedstawione we wniosku o przyjęcie skargi wątpliwości nie występują, a przynajmniej ich istnienia skarżący nie wykazał. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. (A.D.) [SOP]