I CSK 4242/22

I CSK 4242/22 POSTANOWIENIE 11 lipca 2023 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Jacek Widło na posiedzeniu niejawnym 11 lipca 2023 r. w Warszawie, w sprawie z powództwa D. spółki z graniczoną odpowiedzialnością w R. przeciwko A.P. i R.P. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej A.P. i R.P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 17 stycznia 2022 r., I AGa 184/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanych A.P. i R.P. na rzecz powoda D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. (R.N.) UZASADNIENIE Pozwani A.P. i R.P. wnieślił skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 17 stycznia 2022 r., w sprawie o zapłatę z powództwa D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i zmianę poprzez oddalenie powództwa ewentulanie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. I CSK 4242/22 2 Jako podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazali oczywistą jej zasadność ( art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wyrażającą się w naruszeniu art. 491 k.c. poprzez błędną wykładnię tegoż przepisu i jego niewłaściwe zastosowanie. Powódka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie wypełnia ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na jej oczywistym uzasadnieniu (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym – a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, i z 29 września 2017 r., V CSK 162/17). Skarżący nie wykazał oczywistej wadliwości zaskarżonego orzeczenia w powyższym rozumieniu. O oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie przekonuje zarzut naruszenia art. 491 k.c. I CSK 4242/22 3 Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 października 2022 r., I CSK 1585/22, przesłanki i sposób wykonywania ustawowego prawa odstąpienia (art. 491 i nast.k.c.) mają charakter wiążący, dlatego też dla skutecznego odstąpienia od umowy wzajemnej niezbędne jest w pierwszej kolejności wyznaczenie dłużnikowi dodatkowego terminu do wykonania zobowiązania z jednoczesnym zagrożeniem, że po jego bezskutecznym upływie wierzyciel będzie uprawniony do odstąpienia od umowy. Dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu wierzyciel może złożyć oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Jednakowoż do ustania umowy może dojść w sposób dorozumiany. Po pierwsze, w stanie faktycznym sprawy ustalono okoliczności wskazujące na dorozumiane rozwiązanie umowy, co wymaga złożenia zgodnego oświadczenia woli obu stron. W sprawie nie wykazano oczywistości naruszenia art. 491 kc, w związku ze złożeniem oświadczenia o odstąpieniu od umowy pod warunkiem. Po wtóre, z ustaleń wynika, że odstąpienie od umowy zostało zaakceptowane przez pozwaną, która między innymi przesłała fakturę korygującą w następstwie złożonego oświadczenia o odstąpieniu. Zaistaniały stan faktyczny ustalony przez Sąd Okręgowy a zaakceptowany przez Sąd Apelacyjny można rozważać w kategoriach rozwiązania umowy w sposób dorozumiany za zgodą obu stron. W konkluzji nie można uznać, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz – co do kosztów postępowania – na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. w zw. Z § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). (R.N.) [ł.n] I CSK 4242/22 4