I CSK 4722/22

Sygn. akt I CSK 4722/22 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Łochowski w sprawie z powództwa M. M. przeciwko M. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 października 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt V AGa 414/19, 1. odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej punktu pierwszego zaskarżonego wyroku; 2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w pozostałej części. UZASADNIENIE Powód M. M. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 23 marca 2022 r., zaskarżając ten wyrok w części dotyczącej pozwanej M. K. w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej M. K. i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na istniejące w sprawie zagadnienie prawne, potrzebę wykładni przepisów prawa oraz oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego, polegającego na nierozpoznaniu wszystkich 2 zarzutów i wniosków apelacji, co w szczególności odnosiło się do oceny dowodów z dokumentów zgromadzonych w sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna w zakresie, w jakim dotyczy rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego dotyczącego sprostowania oznaczenia pozwanej (pkt 1 zaskarżonego wyroku) jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Postanowienie w przedmiocie sprostowania (art. 350 k.p.c.) nie mieści się w tej kategorii orzeczeń. Z tego względu skarga kasacyjna w tej części podlega na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. odrzuceniu. Skarżący nie sporządził w sposób prawidłowy uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej w zakresie przesłanek, na które się powołał. Skarżący w ogóle nie sformułował mającego uzasadniać przyjęcie skargi zagadnienia prawnego. Nie stanowi go bowiem z pewnością jeden akapit uzasadnienia (k. 4 skargi kasacyjnej), z którego wynika jedynie, że zagadnienie to ma odnosić się do zastosowania art. 225 w zw. z art. 224 § 2 k.c. oraz art. 118 k.c. Skarżący nie wskazał też, jakie jego zdaniem przepisy wymagają wykładni. Natomiast w zakresie czwartej przesłanki kasacyjnej, tj. oczywistej zasadności skargi, skarżący ograniczył się do sformułowania jednego zdania (ostatni akapit na k. 4 skargi). Wskazał przy tym, że oczywista zasadności wynika w szczególności z wadliwej (jak się zdaje) oceny dowodów. Takie ujęcie pomija całkowicie zawarty w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest natomiast odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń. Wniosek ten podlega analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie 3 oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, mimo że argumenty mogą być podobne (postanowienie Sądu Najwyższego z 14 maja 2020 r., I CSK 380/19). Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w części, w jakiej nie podlegała odrzuceniu. [as]