I CSK 486/19

Sygn. akt I CSK 486/19 POSTANOWIENIE Dnia 7 lutego 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa D. sp. z o.o. w W. przeciwko E. S.A. w S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt VII AGa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 2 wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie na występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzebie wykładni art. 232 zd. 2 i art. 322 k.p.c. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Zbędne z punktu widzenia podstaw skargi kasacyjnej jest wypowiedzenie się przez Sąd Najwyższy na temat zagadnienia prawnego sprowadzającego się do kwestii, czy zastosowanie przez sąd domniemania faktycznego na podstawie art. 231 k.p.c. prowadzi do przerzucenia na drugą stronę ciężaru dowodu. Po pierwsze Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu swojego orzeczenia wyraźnie wskazał, że podziela pogląd Sądu Okręgowego o tym, iż na podstawie domniemania faktycznego można ustalić, że doszło do przywłaszczenia elementów osprzętu koparki stanowiącej przedmiot umowy leasingu. Była to okoliczność korzystna dla skarżącego. Wywodzi on jednak w skardze zarzut naruszenia tego przepisu przez nieustalenie w ten sam sposób wysokości poniesionej szkody. Kwestia ta jednak nie była przedmiotem rozważań sądów meriti. Stąd przedstawione zagadnienie jest oderwane od okoliczności sprawy. Po drugie zostało ono zaprezentowane w sposób niezwykle abstrakcyjny, bez wskazania, w jaki sposób udzielenie odpowiedzi na przedstawione zagadnienie prawne miałoby wpływ na wynik sprawy. Skoro Sądy nie zastosowały domniemania faktycznego do kwestii ustalenia wysokości dochodzonego przez powoda odszkodowania to zagadnienie dotyczące tego, czy domniemanie to zmienia rozkład ciężaru dowodu wydaje się bez związku z przedmiotem sprawy. Brak również podstaw do przyjęcia, że zachodzi potrzeba wykładni art. 232 zd. 2 i art. 321 k.p.c. Odnosząc się do pierwszego z przepisów potrzeba ustalenia, czy sąd może dopuścić dowód z urzędu w sytuacji gdy strony są reprezentowane przez fachowych pełnomocników jest o tyle zbędne, że Sądy nie rozważały takiej możliwości. Skarżący zarzucając zaś naruszenie tego przepisu nie wskazał, 3 jakie w jego ocenie dowody powinien sąd przeprowadzić z urzędu. Jest to zaś element konieczny dla oceny, czy obowiązek taki po stronie mógł w ogóle powstać. Trudno też dopatrzeć się potrzeby wykładni art. 322 k.p.c. w kontekście tego, czy dla zastosowania tego przepisu musi zachodzi obiektywny brak możliwości udowodnienia wysokości szkody, czy też powinno nastąpić to zawsze gdy poniesienie szkody jest bezsporne. Otóż tak postawiona kwestia rozmija się z poczynionymi ustaleniami w sprawie. W okolicznościach sprawy poniesienie przez powoda szkody nie było wcale bezsporne, a doszło do jego ustalenia przez sąd w wyniku rozumowania określonego w art. 231 k.p.c. Sąd przyjął jednak, że powód nie wykazał, mimo takiej możliwości, wysokości dochodzonego odszkodowania. Brak zatem w tych okolicznościach możliwości przyjęcia, iż Sąd Najwyższy powinien wypowiedzieć się na temat przesłanek stosowania art. 322 k.p.c. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw