I CSK 526/20

Sygn. akt I CSK 526/20 POSTANOWIENIE Dnia 28 lipca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z wniosku M. S. przy uczestnictwie M. S. o wpis, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lipca 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 marca 2020 r., sygn. akt V Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od M. S. na rzecz M. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Uczestniczka M. S. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w W., oddalającego apelację skarżącej od postanowienia Sądu Rejonowego wydanego w sprawie z wniosku M. S. o wpis w księdze wieczystej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 Skarga kasacyjna to nadzwyczajny środek zaskarżenia o celu przede wszystkim publicznoprawnym. Celem tym jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa oraz spójności i prawidłowości wykładni prawa. Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. instytucja przedsądu. Stosownie do ww. przepisów Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podejmowanie odrębnej decyzji w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania ma również na celu realizację zasady szybkości postępowania oraz pozwala zaakcentować wysoce sformalizowany charakter postępowania przed Sądem Najwyższym, o czym świadczą określone wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała oczywistą zasadność skargi. Oparcie wniosku na tej przesłance wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). W ocenie uczestniczki skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd drugiej instancji dokonał wadliwej wykładni umowy majątkowej małżeńskiej łączącej uczestniczkę z wnioskodawcą, a w konsekwencji błędnie przyjął, że umowa ta obejmowała rozszerzenie ustroju wspólności majątkowej na składniki wchodzące wcześniej do majątku osobistego (ówcześnie: odrębnego) obojga małżonków, podczas gdy, zdaniem uczestniczki, rozszerzenie wspólności dotyczyło wyłącznie majątku wnioskodawcy. W umowie tej wnioskodawca i uczestniczka „oświadczyli, że z dniem dzisiejszym rozszerzają obowiązujący ich ustrój wspólności ustawowej na przedmioty nabyte przez każdego z nich (…)” (k. 109 v. akt głównych). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestniczka ograniczyła się do wyrażenia krytyki zapadłego 3 w sprawie rozstrzygnięcia i przedstawienia własnej opinii co do prawidłowego kierunku wykładni umowy majątkowej małżeńskiej z 1 grudnia 2004 r. Analiza stanowiska skarżącej dokonana przez pryzmat motywów zaskarżonego postanowienia nie prowadzi do wniosku o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Uczestniczka nie przedstawiła w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i w później złożonym piśmie, argumentacji świadczącej o tym, że w postępowaniu wieczystoksięgowym miało miejsce naruszenie przez Sąd Okręgowy dyrektyw wykładni oświadczeń woli zawartych w art. 65 § 1 i 2 k.c. Umowa została przez ten Sąd zinterpretowana w sposób zgodny z jej brzmieniem, co w żadnym razie nie może być uznane za świadczące w sposób ewidentny o wystąpieniu naruszeń prowadzących do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Wobec tego jedynie na marginesie należy wskazać, że umowy majątkowe małżeńskie oddziałują na sytuację prawną osób trzecich, w związku z czym należy je wykładać w sposób możliwie zobiektywizowany; nadaniu tym umowom jednoznacznej treści służy również wymaganie sporządzania ich w formie aktu notarialnego. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 5 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. 4 ke