I CSK 574/26

I CSK 574/26 POSTANOWIENIE 8 października 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska na posiedzeniu niejawnym 8 października 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa J.K. przeciwko P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O. o uchylenie uchwały wspólników, na skutek skargi kasacyjnej P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 9 lipca 2025 r., V AGa 154/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu postanowienia do dnia zapłaty. (K.W.) I CSK 574/26 2 UZASADNIENIE Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 9 lipca 2025 r., V AGa 154/23. Powód wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). I CSK 574/26 3 Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełniona. Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołał się na naruszenie art. 249 § 1 k.s.h. oraz art. 233 § 1 w zw. z art. 391 oraz 378 § 1 i art. 382 k.p.c., twierdząc przede wszystkim, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał wszystkich zarzutów apelacji oraz nie dokonał własnej oceny materiału dowodowego, ograniczając się do zaakceptowania ustaleń Sądu pierwszej instancji. Argumentacja ta nie znajduje jednak potwierdzenia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd Apelacyjny stwierdził, że podziela ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne. Wskazać należy, że Sąd odwoławczy nie jest zobowiązany do ponownego, szczegółowego przedstawienia ustaleń faktycznych i oceny każdego dowodu, jeżeli aprobuje ustalenia i ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji. Istotne jest natomiast, aby przeprowadził rzeczywistą kontrolę instancyjną oraz odniósł się do zarzutów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Istotna sporu sprowadzała się do oceny art. 249 k.s.h. W szczególności Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że warunek posiadania co najmniej 300 udziałów, od którego uzależniono możliwość wstąpienia spadkobierców do spółki, spełniało jedynie dwóch wspólników posiadających odpowiednio 1020 udziałów o łącznej wartości 612 000 zł i 675 udziałów o łącznej wartości 405 000 zł. Jednocześnie za przyjęciem uchwały oddano 1695 głosów, odpowiadający łącznej liczbie udziałów tych dwóch wspólników. W konsekwencji argumentacja skarżącego, mająca uzasadnić przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., stanowi w istocie polemikę z oceną prawną dokonaną przez Sąd Apelacyjny oraz zmierza częściowo do ponownej oceny okoliczności faktycznych sprawy. Nie wykazuje natomiast kwalifikowanego, oczywistego naruszenia prawa prowadzącego do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest prima facie wadliwe. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. I CSK 574/26 4 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przy uwzględnieniu § 8 ust.1 pkt 22 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (K.W.) [SOP]