I CSK 592/19

Sygn. akt I CSK 592/19 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku M. C. przy uczestnictwie T. C. o stwierdzenie nabycia spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie o stwierdzenie spadku oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 lipca 2016 r. Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, wskazując, że potrzeba przyjęcia skargi do rozpoznania jest w sposób oczywisty uzasadniona, a uchybienia sądów pierwszej i drugiej instancji są oczywiste. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przewidziane w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie złożenia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie zmusza skarżącego do przedstawienia argumentów przemawiających za tym, że – oprócz 2 podstaw do zaskarżenia orzeczenia – są także przyczyny kasacyjne, a więc powody wykraczające poza indywidualny, prywatny interes skarżącego. Wynika to z ogólnego założenia systemowego, że skarga kasacyjna jako nadzwyczajny środek zaskarżenia od orzeczeń prawomocnych uwzględnia także szeroko rozumiany interes publiczny, ujęty w art. 3989 k.p.c. Wnosząc skargę kasacyjną, wnioskodawca – podniósłszy podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c. – w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania podniósł, że „potrzeba przyjęcia niniejszej skargi kasacyjnej wynika z faktu, że jest ona w sposób oczywisty uzasadniona, zaś uchybienia sądów tak pierwszej, jak i drugiej instancji wykazane w skardze – oczywiste”. To uzasadnienie formalnie spełnia wymagania przewidziane w 3984 § 2 k.p.c., tkwi w nim bowiem element motywacyjny, w istocie jednak sprowadza się tylko do nieco rozbudowanego leksykalnie powtórzenia treści art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W tym uzasadnieniu nie można odnaleźć żadnego istotnego argumentu przemawiającego za przyjęciem skargi do rozpoznania, w tej konkretnej sprawie i w stosunku do zaskarżonego orzeczenia. Wprawdzie oczywista zasadność skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie wymaga szerokiej motywacji, musi jednak mieć wsparcie w mocnych, jednoznacznych i dla każdego oczywistych stwierdzeniach i argumentach. Takich argumentów skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie przedstawił; także takich, które mogłyby być podłożem oceny jego pokrzywdzenia (gravaminis). W tej sytuacji wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania należy uznać za bezzasadny, dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj