I CSK 640/16

Sygn. akt I CSK 640/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości D. Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 stycznia 2016 r. wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparty został na przesłance oczywistej zasadności skargi. Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym. Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.). Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Dotyczy to takiego orzeczenia, które w sposób widoczny już na pierwszy rzut oka narusza porządek prawny w praworządnym państwie. Powód wiąże oczywistą zasadność wniesionej skargi z podnoszonymi w jej podstawie zarzutami naruszenia art. 385, art. 386 § 4, art. 227 w zw. z art. 217 k.c. § 1 k.p.c. oraz art. 227 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. przez pominięcie przez Sądy obu instancji jego wniosków dowodowych, w oparciu o uznanie res iudicata. Finalnie uchybienie to - jak podnosi - przełożyło się na ocenę stanu faktycznego i spowodowało znaczne ograniczenie powoda w korzystania z prawa do sądu. Zarzuty te nie uzasadniają jednak oczywistej zasadności wniesionej skargi, której nie można łączyć z zarzutem oczywiście błędnego ustalenia stanu faktycznego, ani też z zarzutem niewłaściwej oceny dowodów (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Nie mają one przy tym postaci kwalifikowanej we 3 wskazanym wcześniej rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Pominięcie dowodów wnioskowanych przez powoda jest bowiem logiczną konsekwencją przyjętego przez Sądy obu instancji stanu związania, zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 366 k.p.c., treścią uprzednio rozstrzygnięcia zapadłego w innej sprawie wyłączającego ponowną ocenę objętych nim okoliczności, błędnie utożsamianego przez skarżącego ze stanem powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Natomiast zarzucanego w skardze kasacyjnej uchybienia przepisom art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 366 k.p.c. powód nie kwalifikuje, w ramach wskazanej w niej przyczyny kasacyjnej z art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c., jako oczywistej. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, która Sąd Najwyższy w granicach zaskarżenia bierze pod rozwagę z urzędu. Z tych przyczyn na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. jw