I CSK 665/13

Sygn. akt I CSK 665/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa J. D.-M., D. M. i M. M. przeciwko Gminie Miasto R. o zobowiązanie do wykupu nieruchomości i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów J. D.-M. i M. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opierają wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na występowaniu zagadnienia prawnego sprowadzającego się do wyjaśnienia, na czym polega istotne ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem na gruncie art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowiska skarżących nie sposób jednak podzielić. Zmierzają oni do wyjaśnienia, czy dla przyjęcia, że po stronie właściciela powstaje roszczenie z art. 36 ust. 1 cyt. ustawy konieczne jest wykazanie, że rozpoczęto przed zmianą planu zagospodarowania przestrzennego proces inwestycyjny, czy też wystarczająca jest zmiana oznaczenia przeznaczenia nieruchomości zawarta w samym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazane zagadnienie nie uwzględnia jednak okoliczności sprawy. Jak wynika z poczynionych ustaleń, skarżący nie wykazali, że przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego korzystali z nieruchomości w taki sposób, który nie jest już możliwy po jego uchwaleniu. Ponadto w chwili uchwalenia tego planu nie obowiązywał żaden inny plan lub dokument, który określałby przeznaczenie tej nieruchomości. Ustalenia te mają charakter wiążący dla Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym. Jak z tego wynika, Sądy meriti wcale nie odmówiły skarżącym możliwości wykazania - w inny sposób niż przez przedstawienie decyzji w przedmiocie pozwolenia na 3 budowę - sposobu dotychczasowego korzystania z nieruchomości, jednak skarżący ciężarowi temu nie sprostali. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). aw