I CSK 760/26

I CSK 760/26 POSTANOWIENIE 11 września 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marta Romańska na posiedzeniu niejawnym 11 września 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa G.S. przeciwko Gminie Miejskiej Z. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej G.S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 27 listopada 2025 r., I ACa 1268/25, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia powodowi odpisu niniejszego postanowienia tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [dr] UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni I CSK 760/26 2 przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na zastosowanie do określenia wysokości wynagrodzenia za korzystanie z lokalu stawki w wysokości 0,48 zł/m2, podczas gdy określenie wysokości żądanego wynagrodzenia według cen rynkowych za bezumowne korzystanie z tej samej nieruchomości powoda powinno nastąpić przy zastosowaniu stawki czynszu najmu w wysokości co najmniej 5,18 zł/m2, a nie stawki kilkunastokrotnie niższej. Skarżący stwierdził, że skarga kasacyjna nie zmierza do oceny opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego A.S., lecz wytyka Sądowi Okręgowemu, że nie dokonał oceny tej opinii z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego, logiki i wiedzy powszechnej, a w efekcie po kilkunastu latach trwania postępowania zastosował do obliczenia wysokości należnego mu wynagrodzenia stawkę czynszu najmu w wysokości 0,48 zł/m2 zamiast znacznie wyższych, możliwych do osiągnięcia, których stosowanie w obrocie wykazał. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Uzasadnienie wniosku oparte na tej I CSK 760/26 3 przesłance wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia uzasadnienia podstaw kasacyjnych albo wprost odwołania się do niego, gdyż na tym etapie postępowania przed Sądem Najwyższym nie podlegają one badaniu. Zarzuty skarżącego nie uwzględniają dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych lub stanowią wprost polemikę z nimi, chociaż ustawodawca wyłączył możliwość oparcia skargi na zarzutach dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych lub ocenie dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), zakładając, że Sąd Najwyższy dokonanymi ustaleniami ma być związany przy rozpoznawaniu sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.). Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z motywami zaskarżonego wyroku nie potwierdza tezy skarżącego o oczywistej zasadności skargi. Ustalenia Sądów meriti odnośnie do tego, jakie wynagrodzenie należy się pozwanemu za korzystanie z jego nieruchomości oparte były na opinii biegłego rzeczoznawcy A.S. Sądy meriti oceniły tę opinię biegłego jako spójną i odwołującą się do logicznej argumentacji. W postępowaniu kasacyjnym, o czym była już mowa, nie jest dopuszczalne podważenie tej oceny dowodów. Biegły zastosował do określenia wysokości wynagrodzenia metodę porównawczą i stawki rynkowe, przy czym za punkt odniesienia wybrał nieruchomości o takim samym przeznaczeniu jak nieruchomość, za korzystanie z której powód żądał wynagrodzenia, w tym jej część zajętą co najmniej od 1986 r. pod pas drogowy, obejmujący chodniki, wjazdy, pasy zieleni. Zastosowanie do terenu zajętego pod pas drogowy stawki czynszu ustalonej dla pozostałej części działki nr […] w obszarze wytyczonym ogrodzeniem nie było zasadne, gdyż ta część istotnie różniła się w zakresie możliwości wykorzystania komercyjnego I CSK 760/26 4 i gospodarczego. Twierdzenia powoda, że wykazał stosowanie w obrocie gospodarczym wyższych stawek wynagrodzenia za korzystanie z gruntów na cele parkowania na nich pojazdów nie mogą doprowadzić do podważenia stanowiska Sądów, gdyż pas drogowy to nie to samo co parking. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 7 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935), orzeczono jak w postanowieniu. [dr] [SOP]