I CSK 910/25

I CSK 910/25 POSTANOWIENIE 20 sierpnia 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Trzebiatowski na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku D.M. z udziałem F.W. o podział majątku wspólnego, na skutek skargi kasacyjnej F.W. od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 października 2024 r., XV Ca 2098/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu kończącym postępowanie. (M.K.) UZASADNIENIE Uczestnik F.W. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 października 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił oczywistą zasadnością tej skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I CSK 910/25 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jak zaznaczono, skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na jednej spośród wyżej wymienionych przesłanek, tj. czwartej z nich. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie i ocenianej przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12). W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd drugiej instancji oddalił apelację uczestnika, nie rozpoznając zarzutów podniesionych w apelacji dotyczących możliwości fizycznego podziału nieruchomości, w szczególności, że uczestnicy postępowania funkcjonują w taki sposób, jakby podział ten został dokonany od czasu zainicjowania postępowania o podział majątku wspólnego w 2012 r. Ponadto skarżący wskazał, że Sąd odwoławczy, naruszając art. 380 k.p.c., nie poczynił żadnego wywodu przedstawiającego motywy uznania, że wydanie przez Sąd pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego było prawidłowe. Stanowisko skarżącego nie jest słuszne. Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia I CSK 910/25 3 powołanych w niej przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa. W związku z tym, że skarżący kwestionuje ocenę materiału dowodowego należy przypomnieć, iż stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wobec powyższego nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została wykazana w sposób właściwy. Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). Zgodnie z art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji – a przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym (art. 39821 w zw. z art. 391 k.p.c.). Sąd Najwyższy, odmawiając przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ma obowiązek orzec także o kosztach postępowania kasacyjnego. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w których nie dochodzi do definitywnego zakończenia sprawy – a więc tak, jak w niniejszym przypadku, mającego za przedmiot zaskarżenie skargą kasacyjną postanowienia częściowego. (M.K.) [SOP]