I CSK 960/14

Sygn. akt I CSK 960/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa E. M. przeciwko R. M. i W. S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I ACa 145/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adwokatowi M. L. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym; 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparto na pierwszej i ostatniej spośród wymienionych przesłanek. Przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Należy wyjaśnić, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określić, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. m.in. postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, nie publ.). Skarżący podniósł, że istotne zagadnienia prawne występujące w sprawie dotyczą zakresu postępowania dowodowego, podejmowanego przez sąd drugiej instancji z urzędu oraz dopuszczalności przyjmowania za własne przez ten sąd ustaleń sądu pierwszej instancji, jeżeli w apelacji zgłoszono liczne zarzuty naruszenia prawa procesowego. W ocenie Sądu Najwyższego, w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania brakuje wielu podstawowych elementów prawidłowo skonstruowanego zagadnienia prawnego. Skarżący nie sprecyzował, których 3 przepisów prawa dotyczą zarysowane przez niego problemy, nie przedstawił różnych możliwych sposobów ich rozwiązania wraz z pogłębioną jurydyczną argumentacją, nie odniósł się do obecnego stanu orzecznictwa w podobnych sprawach, ani nie przedstawił własnego stanowiska w zaprezentowanych kwestiach. Odwołał się natomiast do uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej, co jest – świetle ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego - niewystarczające (zob. m.in. postanowienia: z dnia 19 czerwca 2008, II UZ 18/08; z dnia 27 lutego 2008 r., II PK 312/07 oraz z dnia 2 kwietnia 2008 r., II PK 347/07 – nie publ.) W odniesieniu do drugiej przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., należy podkreślić, że przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste naruszenie powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z treścią przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12, nie publ). Okoliczności wskazane przez skarżącego nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Za przyczynę oczywistej zasadności podano okoliczność, że „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo poprzez brak wszechstronnego zebrania w sprawie materiału dowodowego”. Powód nie odniósł się jednak do konkretnych przepisów prawa, których naruszenie miałoby powodować oczywistą zasadność skargi. nie wyjaśnił również na czym – w jego ocenie – polegało nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego. Należy przy tym podkreślić, że - zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. - przedmiotem skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów ani oceny dowodów. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).