I CSK 979/14

Sygn. akt I CSK 979/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa M. S. przeciwko T. S. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli ewentualnie zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 lipca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt VI ACa 482/13, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. przyznaje adwokat M.S., od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Warszawie, kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych), podwyższoną o stosowną kwotę stawki podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną pozwanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2014 r. Pozwany powołał się na oczywistą zasadność swojej skargi kasacyjnej mającą wynikać z naruszenia określonych w niej przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, jak również na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, czy umowa przedwstępna, w tym poprzedzająca ostateczną umowę mającą za przedmiot przeniesienie własności nieruchomości, może zostać zawarta z zastrzeżeniem warunku. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących 3 w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.). Bliższa analiza uzasadnienia wniosku pozwanego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga ta jest – w przedstawionym rozumieniu – oczywiście uzasadniona. Gdy chodzi o pytanie, które sformułował pozwany i które jego zdaniem jest zagadnieniem prawnym, to stwierdzić należy, że kwestia dopuszczalności zawarcia umowy przedwstępnej z zastrzeżeniem warunku w rozumieniu art. 89 k.c. nie budzi w judykaturze wątpliwości (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 1998 r., I CKN 683/97, OSP 1999, nr 1, poz. 8; z dnia 8 marca 2007 r., III CZP 3/07, OSNC 2008, nr 2, poz. 15, z dnia 3 lutego 2011 r., I CSK 282/10, nie publ.). Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., jak również § 6 pkt 6, § 13 ust. 4 pkt 2, § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).