I CZ 155/07

Sygn. akt I CZ 155/07 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący) SSN Maria Grzelka SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca) w sprawie z wniosku R. F. przy uczestnictwie J. W. o wpis, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 marca 2008 r., zażalenia uczestniczki postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 września 2007 r., sygn. akt IV Ca (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z 17 września 2007 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną J. W. od postanowienia z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt IV Ca (…) oddalającego apelację tej uczestniczki. W komparycji postanowienia określono sprawę, jako wszczętą z wniosku R. F. o wpis hipoteki przymusowej, W aktach postępowania znajduje się oryginał postanowienia z 30 maja 2007 r. oddalający apelację uczestniczki J. W. w sprawie, której przedmiot został oznaczony również jako wpis hipoteki przymusowej. Zawiadomienie o wpisie z 12 lutego 2007 r. wymienia natomiast wykreślenie w księdze wieczystej PL1L (…) w dziale II w rubryce 2.2 (właściciel) J. W. i wpis w tejże rubryce R. F. Sąd Okręgowy w P. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia również 2 prawidłowo określa przedmiot postępowania jako dotyczący wpisu lecz nie hipoteki przymusowej. Ponieważ oznaczenie przedmiotu sprawy jest wynikiem pomyłki, winna ona być sprostowana przez Sąd Okręgowy. W zażaleniu do Sądu Najwyższego autor pisma relacjonuje przekonanie J. W. o jej pokrzywdzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, w którym doszło do przysądzenia własności na rzecz wnioskodawcy z postępowania o wpis. Podtrzymując zarzut naruszenia art. 5 k.c. i rozważając skutki pozbawienia skarżącej prawa własności gospodarstwa wyraża oczekiwanie, że Sąd Najwyższy rozpozna sprawę (jak można przypuszczać: sprawę o dział spadku) oraz późniejsze postępowanie egzekucyjne, które doprowadziło do sprzedaży licytacyjnej nieruchomości. W rzeczywistości przedmiotem postępowania wywołanego zażaleniem na odrzucenie skargi kasacyjnej może być tylko prawidłowość oceny spełnienia w tej skardze wymagań stawianych takiemu środkowi zaskarżenia, sporządzanemu przez profesjonalnego pełnomocnika. W tym zakresie ocena Sądu Okręgowego była prawidłowa. W skardze wniesionej do Sądu drugiej instancji wskazano wprawdzie naruszony przepis ale nie uzasadniono postaci jego naruszenia i nie przedstawiono uzasadnienia wymaganego w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. Humanitarne motywy sporządzenia skargi kasacyjnej, tj. współczucie pełnomocnika dla sytuacji, w jakiej znalazła się dłużniczka po przysądzeniu w postępowaniu egzekucyjnym nieruchomości na rzecz R. F. nie mogły zastąpić wymagań wynikających z przepisów regulujących dopuszczalność skargi kasacyjnej. Brak było w skardze również uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo takiego wymagania zawartego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a ogólnikowe twierdzenie, że art. 5 k.c. wskazany jako podstawa wymaga wykładni, nie pozostaje w związku z ustawowo określonymi przyczynami przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. do okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej należą: 1) występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, 2) potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiste uzasadnienie skargi. 3 Skarżąca działając z pełnomocnikiem nie przedstawiła argumentacji uzasadniającej wniosek o przyjęcie skargi. Podstawą wpisu właściciela - jak ustalił Sąd drugiej instancji było prawomocne postanowienia o przysądzeniu własności w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 365 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. wiąże ono sąd, które je wydał oraz inne sądy, dlatego przedstawiona podstawa skargi jak i wniosek o jej przyjęcie nie wiążą się z podstawą zaskarżonego postanowienia i uznać można, że wniesiona skarga pozoruje tylko ten środek zaskarżenia. Dlatego podlegała odrzuceniu, a zażalenie nie zawiera zarzutów pozwalających kwestionować prawidłowość postanowienia z 17 września 2007 r. Sądu Okręgowego w P. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 394 § 1 i 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.