I CZ 26/05

PostanowienieIzba Cywilna2005-03-23

Skład orzekający: Tadeusz Wiśniewski, Helena Ciepła, Lech Walentynowicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy brak przedstawienia przez skarżącego w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, zgodnie z art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c., stanowi podstawę do odrzucenia kasacji bez wzywania do usunięcia wad?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że brak przedstawienia w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, zgodnie z art. 393³ § 1 pkt 3 k.p.c., stanowi wadę uniemożliwiającą przyjęcie kasacji do rozpoznania. Obowiązek ten ma charakter kwalifikowany i wymaga przedstawienia odrębnej, pogłębionej argumentacji prawnej, a nie jedynie powołania się na uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Niewykazanie tych okoliczności skutkuje odrzuceniem kasacji a limine, bez wzywania do usunięcia wad.
Stan faktyczny
Powód syndyk masy upadłości dochodził zapłaty od pozwanego. Pozwany złożył kasację od wyroku Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy odrzucił tę kasację. Pozwany wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu kasacji, zarzucając naruszenie art. 393 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie pozwanego na postanowienie o odrzuceniu kasacji.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I CZ 26/05 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Helena Ciepła SSN Lech Walentynowicz w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości U. Spółki z o.o. w W. w upadłości przeciwko M. S. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2005 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt I Ca …/04, oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 27 października 2004 r. Sąd Okręgowy w O. odrzucił kasację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w O. W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie art. 393 k.p.c. i wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji redakcyjnej i numeracji, obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 13, poz. 98). Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., skarżący obowiązany jest przedstawić w kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów albo, że orzeczenie oczywiście narusza prawo lub zachodzi nieważność postępowania. Okoliczności z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. mają charakter kwalifikowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie wystarczy powołać się na uzasadnienie związane z podstawami kasacyjnymi. Należy przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie kasacji do rozpoznania. Tymczasem w sprawie skarżący, odwołując się do uzasadnienia podstaw kasacji, stwierdził, że "mając powyższe na uwadze kasację należy uznać za zasadną". W zażaleniu podnosił natomiast, że w kasacji wykazano na czym polega naruszenie przepisów prawa materialnego, a tym samym wskazano okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie. W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 393 § 2 in principio k.p.c., skarżący powinien jednak przytoczyć argumenty świadczące, jego zdaniem, o tym, że naruszenie prawa nosi znamiona oczywistości. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że określone przepisy zostały naruszone w sposób 3 zauważalny bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., II UK 163/02, OSNAPiUS 2003, nr 18 – wkładka, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2004 r., I CZ 164/03, nie publ.). Określony w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji należy do wymagań dotyczących tylko kasacji jako szczególnego środka odwoławczego. Wykazanie tych okoliczności umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny czy nie zachodzą podstawy do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.). Bez tych argumentów, nawiązujących wprost do treści art. 393, kasacja byłaby środkiem odwoławczym niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji, dokonywana przez Sąd Najwyższy w ramach badania wstępnego – nazbyt dowolna. Dlatego też nieprzedstawienie tych okoliczności skutkuje odrzuceniem kasacji a limine, a zatem bez wzywania skarżącego do usunięcia istniejącej wady kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52). Z tych względów, na podstawie art. 385 w zw. z art. 397 § 2 i 39319 k.p.c., Sąd Najwyższy oddalił zażalenie. db

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 393 KPCart. 3art. 3933 § 1 pkt 3 KPCart. 393 § 2art. 393art. 385art. 397 § 2§ 1 pkt 3§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 21.07.2026. · PDF źródłowy